Odcinają się od rodziców, bo brakuje im ciepła. Chcą się ratować albo ich ukarać. Trudno to skleić

Polska rodzina to często pole minowe niespełnionych oczekiwań, żalów i frustracji. Przez lata najlepszą metodą na wspólne trwanie było udawanie. Dziś jest zrywanie kontaktu lub ograniczenie relacji. Pęknięte rodziny trudno posklejać.

Na rodzinne coming outy zdobywają się osoby o rozpoznawalnych nazwiskach. Bramkarz Wojciech Szczęsny mówi o nieutrzymywaniu kontaktu z ojcem; „Nigdy nie doprowadzę do tego, żeby mój syn bał się, bo tata przychodzi do domu”. Modelka Katarzyna Butowtt w wywiadach dzieli się historią przemocy, jakiej doświadczyła od matki i ojca: „»Jesteś zerem, do niczego się nie nadajesz« – tylko takie stwierdzenia słyszałam w domu” – opowiadała w wywiadach. Dziennikarz Wiktor Słojkowski wydał książkę o znamiennym tytule „Matka nikt”. Wyznał w niej, że w dzieciństwie marzył, by trafić do domu dziecka.

Za tym idą opowieści anonimowe, zawiązywanie internetowych grup wsparcia dla osób, które zdecydowały się na rodzinną separację – największe liczą kilkanaście tysięcy członków. – Konfrontacja z rodowymi i pokoleniowymi traumami, prowadzącymi do ograniczenia lub zerwania relacji z rodzicami to wieloaspektowe, jak i stosunkowo nowe zagadnienie, z którym się teraz mierzymy – mówi prof. Katarzyna Walęcka-Matyja, psycholog z Uniwersytetu Łódzkiego, badaczka relacji rodzinnych. Relacje zrywają ci z domów inteligenckich i ci z domów w butelce. Motywacje są różne, ale przyczyny podobne – brak ciepła.

Gula w sercu

Agnieszka, 54-latka, opowiada, że poczuła się pierwszy raz w życiu dorosła dopiero w zeszłym roku, kiedy zerwała kontakt z rodzicami. Oni, lekarka i inżynier, postanowili w latach 70. robić kariery i zostawili dwutygodniową córkę na wychowanie dziadkom.

– Jak urodziłam moją córkę, spojrzałam na nią, to pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy: „Jak można zostawić takie malutkie dziecko? Jak można zrezygnować z karmienia, z przewijania, z przytulania?