Wyścigowy Kimi
Wyścigowy Kimi, mistrz F1, dzieciak. Od niedawna ma prawo jazdy. Czasem go proszą, żeby nieco zwolnił
Gdyby nie służbowy kombinezon niepozostawiający wątpliwości, że mamy do czynienia z kierowcą bolidu F1, można by uznać, że w padoku zaplątał się przez przypadek. Drobna postura, burza czarnych loków okalająca twarz dziecka i skłonność do bardzo stosownych do wieku wygłupów oraz żartów, czyli strzelania do swoich „ofiar” z pistoletów na wodę albo rozsmarowywania im tortu na twarzy z okazji urodzin.
Od pierwszego imienia – Andrea – woli drugie: Kimi. Wybrał mu je stryj, ponoć bez odniesień do fińskiego kierowcy F1, mistrza świata Kimiego Raikkonena. Ten dzisiejszy Kimi, jeśli chodzi o idoli, jest zresztą staromodny. Od ojca, który też próbował swoich sił w motosporcie, a nawet miał swój team, przejął słabość do Brazylijczyka Ayrtona Senny, trzykrotnego mistrza świata, jednej z największych legend F1 i zarazem jednej z jej najtragiczniejszych postaci. Senna zginął w 1994 r. na torze Imola po tym, jak w jego Williamsie pękła kolumna kierownicza i zamiast skręcić, z prędkością ok. 200 km/godz. uderzył w ścianę.
Kimi w sierpniu skończył 20 lat. Czyli jak na standardy F1 to jeszcze dzieciak. Jego dryg do ścigania się najlepiej było widać podczas tegorocznego wyścigu o Grand Prix Włoch na torze Monza. Na linii startu bolid Kimiego został przesunięty na 19. miejsce, na koniec stawki, bo zgodnie z regulaminem taka jest konsekwencja zamontowania przed wyścigiem nowego silnika. Na mecie był pierwszy. Tylko jeden kierowca w historii F1 dokonał większego skoku – w 1983 r. Brytyjczyk John Watson wygrał wyścig w Long Beach, startując z 22. miejsca. Obecni na trybunach rodacy Antonellego oszaleli z euforii; na zwycięstwo włoskiego kierowcy na swoim torze czekali sześć dekad. Kimi już na 18. okrążeniu był na czele stawki, jednak cztery kółka przed metą, walcząc ze swoim kolegą z teamu George’em Russellem, wypadł z toru i stracił prowadzenie.