Kierujący rządem Wielkiej Brytanii od lipca 2024 r. Keir Starmer gra o przetrwanie, ale frakcja nawołująca do jego dymisji jest coraz liczniejsza. Po katastrofalnych dla Partii Pracy wynikach wyborów samorządowych z początku maja Starmer przekonywał, że zmiana na stanowisku premiera pogrążyłaby jego ugrupowanie w chaosie. Podobnie było z Partią Konserwatywną, która miała pięciu premierów w czasie 14 lat rządów, a zakończyła ten okres wyborczym upokorzeniem w 2024 r., wewnętrznym kryzysem i utratą olbrzymiej części elektoratu na rzecz Reform UK, skrajnie prawicowej formacji Nigela Farage’a. Starmer zamieścił też komentarz w dzienniku „The Guardian”, zapowiadając „wzięcie odpowiedzialności” za spadek poparcia dla laburzystów i odejście od „czerwonych linii” w kwestii ponownego zbliżenia Wielkiej Brytanii z kontynentalną Europą.
Jego krytycy wskazują jednak, że wciąż utrzymuje nijaki styl przywództwa, nie proponując żadnych konkretów ani radykalnych zmian w polityce państwowej. Nie wiadomo na przykład, na czym dokładnie miałby polegać reset stosunków z Brukselą i w których obszarach – poza wspólnym rynkiem – Starmer chciałby współpracować bliżej z Komisją Europejską.
Te słabości próbują wykorzystać jego potencjalni następcy. Prym wiedzie minister zdrowia, dotychczasowy bardzo bliski sojusznik premiera Wes Streeting. W ubiegły czwartek opublikował głośną odezwę do członków Partii Pracy, diagnozując, że formacja boryka się z gigantycznym kryzysem przywództwa. Stwierdził nawet, że na szczycie partii jest „próżnia”. Znacznie odważniej od Starmera opowiada też o kwestiach europejskich. Dla Streetinga brexit był „katastrofalną pomyłką”, którą trzeba odwrócić. Tym samym stał się pierwszym członkiem brytyjskiego rządu, który jednoznacznie mówi o możliwości powrotu Londynu do Unii Europejskiej na pełnych prawach członkowskich.