Zanosi się na rekord. Ostra konkurencja toczy się nie tylko między partiami, ale i wewnątrz nich. Po raz pierwszy od dziesięciu lat wybory będą „otwarte”, to znaczy nie przeciwko urzędującemu prezydentowi, bo Emmanuel Macron zakończy drugą kadencję, a nie zdołał namaścić następcy. Zresztą przy tak małej popularności nie liczono by się z jego wskazaniami. Arena otwiera się więc szeroko.
Choć politycy francuscy są długowieczni (wystartują zapewne były prezydent François Hollande, byli premierzy – Édouard Philippe, Gabriel Attal i Michel Barnier); jest też miejsce dla nowych twarzy. Za to partie polityczne słabną – minęły czasy wielkich ugrupowań (partia gaullistowska liczyła kiedyś ponad milion członków, komunistów po wojnie było ponad pół miliona). Najsilniejsze dziś prawicowe Zjednoczenie Narodowe ma zapewne ok. 100 tys., inne najwyżej po 50 tys. członków. Co ważniejsze, partie utraciły zdolność dyscyplinowania swoich aktywistów, a formalni przywódcy tracą nad nimi kontrolę. Mamy więc np. czterech rywali wśród socjalistów, tyluż wśród republikanów (dawnych gaullistów); pogłębia się też rozdrobnienie partyjne.
Receptą na wyłonienie lidera rzadko bywają prawybory w partiach, bo wojny przywódców (jak u nas – „kandydatów na premierów” w PiS) napędzane osobistymi ambicjami trudno przecież – po wewnętrznym głosowaniu – zamienić szybko we współdziałanie w prawdziwych wyborach. Nawet we wspomnianym Zjednoczeniu Narodowym sytuacja nie jest jasna: bo nie wiadomo, czy jego dotychczasowa kandydatka, była przewodnicząca Marine Le Pen, uzyska w apelacji złagodzenie wyroku zakazującego jej pełnienia funkcji publicznych i czy nie zastąpi jej obecnie kierujący ugrupowaniem