Archiwum Polityki

Subiektywny spis aktorów teatralnych

Zaiste królewski prezent ofiarowali przed paroma tygodniami środowisku teatralnemu uczestnicy ankiety "Polityki", mającej na celu wyłonienie najwybitniejszych aktorów XX wieku. Wielu obserwatorów żywiło obawy co do jej  wyników, no i mamy się czego wstydzić, my, ludzie małej wiary. Uhonorowanie Tadeusza Łomnickiego i Gustawa Holoubka z jednej strony, bardzo dalekie miejsca gwiazdek trafnie ochrzczonych "pin up actors" z drugiej, wyraźnie określiło preferencje miłośników teatru. Okazało się, że kiedy przychodzi do poważnej weryfikacji, liczy się artyzm - nie tania popularność, ambitnie stawiana poprzeczka - nie odcinanie kuponów od raz zdobytej sławy, oryginalność - nie podporządkowanie się schematom, poważne traktowanie sztuki - nie gaworzenie byle czego w żurnalach dla kucharek.Proszę przyjąć jako skromny suplement do sumującej stulecie ankiety ten coroczny, szósty już "subiektywny spis", obejmujący sezon 1997/1998 w teatrach dramatycznych i teatrze telewizji. Nie idzie w nim, co nieodmiennie podkreślam, o jakąkolwiek "ligę". Notuję spostrzeżenia dotyczące poszczególnych dokonań aktorskich: zwycięstw i porażek, kłaniam się mistrzom, cieszę się z debiutów. Próbuję też dostrzec artystów, zasługujących umiejętnościami i rzetelnością na większy niż dotychczas rozgłos.

***** zwycięstwo
**** mistrzostwo
*** na fali
** nadzieje
* pytania

 *** Piotr Bajor

"Może przychodzą wreszcie dobre czasy dla młodszego brata popularnego Michała - inteligentnego aktora, świetnie czującego groteskę" - pisałem przed czterema laty. Tylko któremu z naszych reżyserów przydatny jest aktorski dryg do groteski? Musiał przyjechać z Wilna Oskaras Korsunovas, by zwinność i plastyczność ciała Bajora oraz jego świetne wyczucie rytmu działań scenicznych znalazło zastosowanie w "Bam" na scenie warszawskiego Studia.

Polityka 37.1998 (2158) z dnia 12.09.1998; Kultura; s. 44