Tajny zakon literatury. Cezary Łazarewicz: Zacząłem pisać, bo nikt inny w Darłowie nie chciał

W nowym odcinku „Polityki o książkach” gościem Justyny Sobolewskiej jest Cezary Łazarewicz, reporter i pisarz, autor m.in. „Żeby nie było śladów”, książki, za którą otrzymał Nike.

Rozmawiamy o tym, jak odkrywał książki, choć pochodził z domu, w którym się nie czytało. Jaka była pierwsza książka, którą kupił sobie sam? Jak wyglądało dzieciństwo w takim miasteczku jak Darłowo? Na czym polegała gra w banczek? A także o tym, jak powinien wyglądać prawdziwy pisarz. Cezary Łazarewicz najwięcej czytał, kiedy był uczniem Szkoły Morskiej. Rozmawiamy też o książkach drugiego obiegu, które docierały do Darłowa i dawały poczucie wtajemniczenia w tajny zakon literatury.

Kiedy zaczął pisać? I co jest najważniejsze w reportażu? Oraz jaką cenę płaci się za obalenie legendy czy mitu bohatera.

Książki, o których rozmawiamy:

Zbigniew Nienacki, Pan Samochodzik i niewidzialni
Zbigniew Nienacki, Pan Samochodzik i niesamowity dwór
Hanna Ożogowska, Chłopak na opak
Wieniedikt Jerofiejew, Moskwa-Pietuszki, przeł. Nina Karsov i Szymon Szechter
Martin Pollack, Śmierć w bunkrze. Opowieść o moim ojcu, przeł. Andrzej Kopacki, Czarne
Martin Pollack, Skażone krajobrazy, przeł. Karolina Niedenthal, Czarne
Małgorzata Szejnert, Chwila przed podróżą, Znak
Małgorzata Szejnert w rozmowie z Dorotą Karaś i Markiem Sterlingowem, Chłodnia, czyli grzejnia, Znak
Joseph Mitchell, W starym hotelu. Reportaże z nowojorskiej ulicy, przeł. Kaja Gucio i Jakub Marek Klawe, Znak Literanova