Prorok z okiem kobry

Fidel Castro, człowiek o władzy większej niż miał jakikolwiek inny tyran, ze Stalinem włącznie, to dziekan mniej lub bardziej zbrodniczego, ale na szczęście powoli topniejącego grona dyktatorów. Jaka jest jego tajemnica? Co sprawia, że potrafił on z każdego zakrętu wyjść wzmocniony? Jak to się dzieje, że wokół Kuby wszystkie dyktatury w taki czy inny sposób się rozlatywały, a tylko na tej małej biednej wyspie trwa ciągle od 42 lat satrapia?

Smutek tropiku

Kuba nie fetowała nadejścia 2000 r. 1 stycznia jest od 40 lat zarezerwowany na świętowanie rocznicy rewolucji Fidela Castro z 1959 r. W grudniu udało nam się spędzić sześć dni na wyspie. Dostaliśmy się na nią z Meksyku: osoby z Polski (w tym poseł UW Andrzej Potocki) oraz z Węgier. Interesowała nas ostatnia placówka komunistyczna na zachodniej półkuli. Już samo słowo „ostatnia” dźwięczy fatalizmem, schyłkiem. Na pytanie, jak głęboko ten schyłek się wżarł, nikt nie umie dać dzisiaj jednoznacznej odpowiedzi. Chcieliśmy sprawdzić, co na ten temat sądzi kubańska opozycja i czy jej głos jest słyszany w społeczeństwie?

Salwa dla Fidela

Mogło się wydawać, że Ruch Niezaangażowanych powołany jako trzecia siła w okresie największego natężenia zimnej wojny zemrze śmiercią naturalną wraz z ustaniem konfrontacji między Wschodem a Zachodem. Tymczasem zakończona właśnie w Durbanie XII konferencja na szczycie RN odbyła się nie tylko z ogromnym rozmachem, ale i wykazała się niezwykłą wydajnością, produkując 514 rezolucji.