Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty w okazyjnej cenie!

Subskrybuj
Historia

Przemoc i opornik

Obywatelski opór w stanie wojennym

W 1982 r. kolejna rocznica wybuchu powstania warszawskiego była jedną z okazji wyrażania sprzeciwu wobec spacyfikowania ruchu Solidarności. W 1982 r. kolejna rocznica wybuchu powstania warszawskiego była jedną z okazji wyrażania sprzeciwu wobec spacyfikowania ruchu Solidarności. Chris Niedenthal / Forum
Na pierwsze demonstracje Komitetu Obrony Demokracji wiele osób przychodziło z wpiętymi w ubranie opornikami. To było czytelne nawiązanie do praktyki społecznego oporu z okresu stanu wojennego. A wytworzono wtedy mnóstwo oryginalnych technik protestu przeciw państwowej opresji.
Waldek Sosnowski/Agencja Gazeta

Gdy 13 grudnia 1981 r. gen. Wojciech Jaruzelski ogłosił w telewizji państwowej wprowadzenie stanu wojennego w całej Polsce, stało się jasne, że ówczesna władza wybrała argument siły w pozorowanym przez 15 miesięcy dialogu z ruchem Solidarności. Na szok stanu wojennego Solidarność odpowiedziała zgodnie z doświadczeniem historycznym Polaków. Spontanicznie sięgnięto nie tylko do środków klasycznych – takich jak strajki, manifestacje, ulotki – praktykowanych podczas „karnawału wolności” 1980–81.

Polityka 5.2016 (3044) z dnia 26.01.2016; Historia; s. 62
Oryginalny tytuł tekstu: "Przemoc i opornik"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?

Zaloguj się >