Recenzja książki: Łukasz Galusek, „Wyobrażone stolice. Miasta monarchii habsburskiej jako centra narodów 1815–1918”

Autor łączy historię, historię sztuki, antropologię, socjologię i geografię polityczną, proponując własną kategorię „wyobrażonych stolic”.

W XIX w. Budapeszt, Praga, Zagrzeb, Lublana czy Bratysława nie były stolicami niepodległych państw, a jednak zaczęły grać rolę narodowych centrów. Łukasz Galusek przekonuje, że stolica nie musi być przede wszystkim siedzibą władz. Może istnieć jako projekt polityczny i kulturowy, jako miejsce skupiające pamięć, symbole, instytucje nauki i kultury oraz narodowe aspiracje. To właśnie w monarchii habsburskiej narody pozbawione własnych państw tworzyły miasta, które najpierw stały się ich „wyobrażonymi stolicami”, a dopiero później rzeczywistymi centrami niepodległych państw. Galuska interesuje proces, w którym miasta stały się nośnikami tożsamości. Analizuje nie tylko układ ulic, reprezentacyjne gmachy czy pomniki, lecz także pamięć historyczną.

Łukasz Galusek, Wyobrażone stolice. Miasta monarchii habsburskiej jako centra narodów 1815–1918, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków 2026, s. 468