Kraj

Głosowałem na Kukiza...

Polityczny manifest Kuby Wojewódzkiego

„Polska demokracja przeżywa przedwczesny chyba kryzys wieku średniego”. „Polska demokracja przeżywa przedwczesny chyba kryzys wieku średniego”. Leszek Zych / Polityka
Spowiedź wyborcy Pawła Kukiza, który pisze o tym, że platformerskiej władzy nie trawi i chce zmiany. Ale nie takiej, jaką oferuje Andrzej Duda.
„Drodzy Panowie, stawiacie nas przed straszną alternatywą: historyczno-histeryczne oszołomy kontra leniuchy i kombinatorzy”.Andrzej Duda/Flickr CC by SA „Drodzy Panowie, stawiacie nas przed straszną alternatywą: historyczno-histeryczne oszołomy kontra leniuchy i kombinatorzy”.

Jesteście nabrani, tak bardzo nabrani, dzikie dzieciaki... – tak przed laty wykrzykiwał Muniek Staszczyk, podobnie jak Paweł Kukiz, Kazik Staszewski czy piszący te słowa, rocznik 1963. Jesteśmy ludźmi pogranicza. Pół życia mieszkaliśmy w nienormalnej Polsce i pół życia w tej w miarę normalnej. I znowu stajemy przed wyborem, którą drogę wybrać? Nikt z nas nie jest politykiem, nawet Kukiz, o czym niżej, ale każdy jest chorobliwie polityczny i ma serce uwikłane w trudną miłość do ojczyzny. To nie będzie zatem, drogi czytelniku, tekst publicysty. To będzie tekst obywatela, emocjonalnego uczestnika rzeczywistości, którego przerosła historia. Tekst prześmiewcy, który nagle, przez chwilę, postanowił być poważny.

Nie będę ukrywał. Jestem człowiekiem w miarę zamożnym. Stać mnie na emigrację za świętym spokojem, a nie za pracą. Stać mnie i moją dziewczynę na ewentualne in vitro za granicą, stać mnie na zegarki Sławka Nowaka, ale nie stać mnie na jego cynizm. Stać mnie na płacenie podatków wymyślanych przez ludzi, którzy sprawiają wrażenie, że gotowi by byli opodatkować nawet biedę. Ale nie stać mnie na obojętność.

Nie stać mnie na mieszkanie w Miasteczku Wilanów, bo przypomina mi Alcatraz, ale nie stać mnie tym bardziej na widzenie Polski jako pola walki dwóch gangów: smoleńskiego i lemingradzkiego. Stać mnie na to, żeby być antysystemowym, nawet dla medialnej zadymy, ale już na serio – nie stać mnie na akceptację ekonomicznego wykluczania ludzi młodych. Mam bratanków w wieku typowego wyborcy Pawła Kukiza i nie chcę słyszeć rozmów w stylu: Co jest fajnego w Warszawie? Samolot lecący do Londynu.

Tak, daliśmy się nabrać. Liberalnym przebierańcom. Daliśmy się nabrać człowiekowi, który w swoim sercu, a nie w konstytucji, powinien szukać granic aktywności. Bo społeczna wrażliwość, obywatelska intuicja czy zwykła ludzka przyzwoitość to nie przywilej, tylko codzienny obowiązek prezydenta. W kampanii wyborczej Bronisław Komorowski sprawiał wrażenie faceta, który przyszedł za wcześnie, bo właściwie czeka tylko na finał. Nie wiadomo tylko dokładnie, czy chce być doceniony czy popularny. Czy chce dawać nadzieję wykluczonym czy ordery wybranym? Czy jest arbitrem rzeczywistości czy panem od kotylionów.

Co tu ukrywać: pan Bronisław nie jest wielkim uwodzicielem. Sprawia wrażenie staropolskiego łowczego, co to na chwilę wpadł do stolicy, aby porządzić. Trochę dopalaczami, trochę kapturami, a trochę, choć najczęściej, internetowymi rubrykami satyrycznymi. Wypracował model prezydentury piastującej swój urząd niczym królowa brytyjska. Parada plus koszty. Człowiek, który jeszcze w styczniu miał 60 proc. poparcia, nie zyskiwał tak naprawdę akceptacji społecznej. Po prostu ludzie zapomnieli, gdzie i jaki on jest. Przypomnieli im o tym na szczęście inni kandydaci. Dziś nikt nie ma prawa powiedzieć, że tego typu zarzuty to nieprawda, uproszczenie czy demagogia. Bo ta nieprawda, uproszczenie i demagogia kipi i aktualnie nazywa się 20 proc. poparcia dla Pawła Kukiza. I jest tam też mój głos.

Uważam, że daliśmy aktualnej władzy srogą nauczkę. Znowu coś się w Polsce skleiło. Znowu ktoś coś zrobił razem i to za śmiesznie małe pieniądze. Wystraszyliśmy ich, a przynajmniej jednego. I to tego ciągle ważniejszego. Ruch społeczny Pawła ma impet czołgu i nie wiadomo, gdzie się zatrzyma. Wiemy natomiast, kiedy zatrzymał się prezydent. Dawno.

Panowie ze sztabu, kancelarii i Platformy: dosyć straszenia nas strachem. To polityczne ślepaki. Wypisujecie się z gabinetów władzy na własną prośbę. Nie zadbaliście ani o wielkomiejską klasę średnią, ani o aspirującą do bycia Europejczykami młodzież, ani o artystów. Czujecie swoją samotność? Ona ma na imię Kukiz. On jest autentyczny, chaotyczny i niespójny. Ale jest szczery i żarliwy. Przywrócił na rynku politycznym słowu wiarygodność należyty blask. Na dziś wystarczy. Kocham go jak brata. Jest patriotycznym raptusem, którego nie należy uziemiać biurkiem, biurem czy egzekutywą. Kiedy byłem dyrektorem festiwalu w Jarocinie, w 1993 r., na scenie wystąpił ze swoim zespołem przebrany za Batmana. Za paskiem miał papierosy Sport, a na nogach walonki. I pokazał widzom, co to znaczy dać szoł. Powtórzył to samo w 2015 r.

Czasem martwi mnie ten jego narodowy ton wieszcza rodem ze skinowskiej kapeli. Ale nie od dziś wiemy, że jesteśmy mistrzami we własnej interpretacji takich słów jak ojczyzna, siła czy honor. Interpretacji własnej, która nam się podoba, oraz niewłasnej, która podoba nam się mniej. Kukiz wiedział, że nie zasiądzie w Belwederze, ale wiedział, że powoli zaczyna trafiać do naszych serc. A to jest miejsce nie dla polityka, tylko trybuna ludowego. Nie chciałbym go widzieć dogadującego się z tymi wszystkimi zgranymi postaciami, miotającymi się po Sejmie jak Hofman po Madrycie. Nie chcę go widzieć negocjującego w spirytusowej enklawie czerwonych gęb postkomuny, jaką jest restauracja Lotos. Polityka brudzi ludzi, dlatego nie chcę nazwać Pawła politykiem. To, co się stało 10 maja, to demokracja w najczystszej postaci. Czy w najlepszej, tego nie wiem.

70 proc. wyborców swój głos w tych wyborach podejmuje na podstawie charakteru kandydata, sympatii do niego. Empatii. Programy wyborcze, idee, gospodarka są jak rodzina z prowincji. Nie zwraca się na nie specjalnej uwagi. Oto zarysował się nam nowy podział na my i oni, ale już nie na poziomie happeningowej zadymy czy internetowych memów, tylko realnej siły. Oto dzieci młodych gniewnych, czyli jeszcze młodsi i jeszcze bardziej wkur…eni. Może ich jedynym programem jest wkurzenie, a grupowym spoiwem solidarny szacunek dla punkowego świra, ale to nie przeszkodzi mu być zawiadowcą nowego pokolenia. Tak, tak, panowie politycy – Kukiz i jego poparcie to wasze wyrzuty sumienia. Jeśli je jeszcze macie. To dzięki nim prezydent zszedł na ziemię i zaczął polować. Tym razem na wyborców.

Proponuję trudny deal na trudne czasy. Z lekkim kacem, ale za to sporym poczuciem jakże obcej mi na co dzień odpowiedzialności. Zagłosujmy w drugiej turze na Bronisława Komorowskiego, kandydata, którego, co tu ukrywać, największym atutem jest to, że nie jest Andrzejem Dudą. Postawiliśmy mocny wykrzyknik naszego wkur... enia przy wizycie w lokalu wyborczym 10 maja. I to miało siłę społecznego tsunami. Ale nie popełniajmy w swej niezgodzie na obecne rozdanie grzechu rewolucjonistów, którzy w imię negacji wszystkiego nie cieniują zagrożeń.

Owszem, czuję, że daję d…, ale daję jej sprawiedliwie. W imię przyszłości. Nie chcę, żeby moim krajem zawiadował facet zachowujący się, jakby miał wstrząśnienie mózgu od przytakiwania Jarosławowi Kaczyńskiemu. Nie chcę człowieka, którego kampania to polityczna opera mydlana, w której każdy widz ma być zadowolony. Nie oszukujmy się. Numer telefonu prezydenta Dudy od razu w stolicach europejskich możemy zastąpić numerem Jarosława Kaczyńskiego, bo taka jest jego prezydencko-rodzinna tradycja. Nie dam się nabrać na polityczny muppet show szukający zgody tylko po to, aby w dniu inauguracji prezydentury tę zgodę w imieniu swego pryncypała wypowiedzieć.

Boję się państwa paranoi, szukania codziennie nowych winnych Smoleńska i boję się ewangelii tolerancji made in Toruń. Oraz nie mniej Antoniego Macierewicza z teką ministra nieufności. Oni będą władzę traktować jak odwet. Jak wieczną rozgrywkę. Zamiast ukręcić łeb społecznym problemom, będą się starali ukręcić łeb konkurentom. Nie skleją słowa „demokracja” ze słowem „normalność”, choć coraz trudniej mi uwierzyć, że to u nas ktokolwiek potrafi. Dudobus zmieni się w rydwan ognia, zaiste, powiadam wam.

Duda twierdzi, że jest kandydatem zmiany. Jeszcze nigdy tak bardzo nie bałem się tego słowa. Jego stosunek do referendum obywatelskiego wyraźnie mówi nam, gdzie ta zmiana ma mieć granice. Nie dla kwestii światopoglądowych. Tu władza wie lepiej, jak nastroić sumienia elektoratu. Nie chcę prezydenta, którego program polityczny jest adjustowany w Pałacu Prymasowskim.

Ktoś powie: demagogia. Tak. Dziś trwa walka na klisze, stereotypy, lęki i obietnice. Bo to polityka. Analizami i hermetyczną publicystyką nie osiągniemy celu. Potrzebny jest alert emocji. Polityka może być narzędziem do kreowania świata, a nie do okładania się po pyskach historią, samolotem czy aborcją. Rozmieńmy nazwisko Kaczyński na kilka terminów: nieufność, obsesja, inwigilacja, ewakuacja z nowoczesnej Europy i okupacja tak zwanych wartości chrześcijańskich. Co tu ukrywać. Panowie z PiS i zdrowa, liberalna demokracja to przelotna znajomość. Ja nie straszę. Ja wspominam nie tak odległą przeszłość.

Jeśli Bronisław Komorowski nie weźmie się do roboty – ale nie tylko na czas drugiej tury, bo tutaj akurat pobił swój życiowy rekord aktywności – jeśli środowisko obecnego koalicjanta nie przestanie widzieć w nas jedynie elektoratu i nie zacznie dostrzegać jako zniecierpliwionych ludzi, to w październiku zróbmy im jesień średniowiecza w wyborach parlamentarnych. Przypomnijmy, że jest takie trudne słowo w polityce jak przeszłość. I odręcznie wypisany bilet do niej.

Nie jestem entuzjastą obecnego lokatora Belwederu. Jak ktoś mi mówi, że Komorowski to bezpieczeństwo, przewidywalność i kontynuacja, to ja chętnie zapytam: Bezpieczeństwo? Czyje? Młodych-wykształconych-bezrobotnych? Zarabiających najniższe stawki w Europie? Kontynuacja? Czego? Z dwóch nie moich kandydatów wybieram jednak tego, który mniej tu namiesza. Tylko tyle? Wystarczy.

Wyobraźmy sobie przedsiębiorcę, którego firmowe akcje warte są 60 zł za sztukę. Bo takie poparcie miał prezydent na początku roku. Po kampanii marketingowej wartość papierów spada do 30 proc. Co robimy z takim biznesmenem i jego zapleczem? Serdecznie im dziękujemy. Niestety, widmo wiecznie sztucznie uśmiechniętego przedsiębiorcy, który może przyjść po nich, budzi we mnie trwogę. Nie mam dobrego wyjścia. Tylko to mniej złe.

Ojczyzna, drodzy panowie z Platformy, to nie jest bankomat, z którego przez osiem lat wyciągacie pieniądze. Stawiacie nas przed straszną alternatywą: historyczno-histeryczne oszołomy kontra leniuchy i kombinatorzy. Tak was widzą młodzi ludzie. I Kukiz jest symbolem takiego widzenia, udowadniającym, że młoda Polska – w przeciwieństwie do prezydenta – nie zapadła w społeczną śpiączkę.

Polska demokracja za to przeżywa przedwczesny chyba kryzys wieku średniego. Lubi się puszyć statystykami, osiągnięciami, długością autostrad, cytatami z fachowej prasy i ucieczką od światowego kryzysu. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest jeszcze jedno, małe istotne słowo. Obywatel. Państwo gnębi ekonomicznie tych, którzy sobie jakoś radzą, ale nie chce sobie psuć nastroju tymi, którzy odstają od reszty. Im mniej polityki, tym więcej wolności. Dziś młode pokolenie nadaje temu stwierdzeniu swój sens. Panowanie jest miłe i niestresujące, Panie Prezydencie. Może jednak czas porządzić?

Niech to będzie ostatnie ostrzeżenie. Dla prezydenta i jego zaplecza politycznego. Czy on i oni to potrafią? Nie wiem. Nie wypada tonącego pytać o kartę pływacką. Niech się starają utrzymać na powierzchni historii. I ja, w imię tej samej historii, zagłosuję 24 maja na Komorowskiego. Przepraszam.

Polityka 21.2015 (3010) z dnia 19.05.2015; Polityka; s. 20
Oryginalny tytuł tekstu: "Głosowałem na Kukiza..."
Więcej na ten temat
Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Nauka

Suszarki do rąk są za głośne dla dzieci – alarmuje 13-letnia badaczka

Dzieci to doskonali obserwatorzy, dostrzegający często to, co umyka dorosłym. 13-letnia Nora Louise Keegan zrobiła to niedawno na łamach międzynarodowego czasopisma naukowego, pisząc o hałasie z elektrycznych suszarek do rąk.

Piotr Rzymski
12.10.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną