Polityczny manifest Kuby Wojewódzkiego

Głosowałem na Kukiza...
Spowiedź wyborcy Pawła Kukiza, który pisze o tym, że platformerskiej władzy nie trawi i chce zmiany. Ale nie takiej, jaką oferuje Andrzej Duda.
„Polska demokracja przeżywa przedwczesny chyba kryzys wieku średniego”.
Leszek Zych/Polityka

„Polska demokracja przeżywa przedwczesny chyba kryzys wieku średniego”.

„Drodzy Panowie, stawiacie nas przed straszną alternatywą: historyczno-histeryczne oszołomy kontra leniuchy i kombinatorzy”.
Andrzej Duda/Flickr CC by SA

„Drodzy Panowie, stawiacie nas przed straszną alternatywą: historyczno-histeryczne oszołomy kontra leniuchy i kombinatorzy”.

Jesteście nabrani, tak bardzo nabrani, dzikie dzieciaki... – tak przed laty wykrzykiwał Muniek Staszczyk, podobnie jak Paweł Kukiz, Kazik Staszewski czy piszący te słowa, rocznik 1963. Jesteśmy ludźmi pogranicza. Pół życia mieszkaliśmy w nienormalnej Polsce i pół życia w tej w miarę normalnej. I znowu stajemy przed wyborem, którą drogę wybrać? Nikt z nas nie jest politykiem, nawet Kukiz, o czym niżej, ale każdy jest chorobliwie polityczny i ma serce uwikłane w trudną miłość do ojczyzny. To nie będzie zatem, drogi czytelniku, tekst publicysty. To będzie tekst obywatela, emocjonalnego uczestnika rzeczywistości, którego przerosła historia. Tekst prześmiewcy, który nagle, przez chwilę, postanowił być poważny.

Nie będę ukrywał. Jestem człowiekiem w miarę zamożnym. Stać mnie na emigrację za świętym spokojem, a nie za pracą. Stać mnie i moją dziewczynę na ewentualne in vitro za granicą, stać mnie na zegarki Sławka Nowaka, ale nie stać mnie na jego cynizm. Stać mnie na płacenie podatków wymyślanych przez ludzi, którzy sprawiają wrażenie, że gotowi by byli opodatkować nawet biedę. Ale nie stać mnie na obojętność.

Nie stać mnie na mieszkanie w Miasteczku Wilanów, bo przypomina mi Alcatraz, ale nie stać mnie tym bardziej na widzenie Polski jako pola walki dwóch gangów: smoleńskiego i lemingradzkiego. Stać mnie na to, żeby być antysystemowym, nawet dla medialnej zadymy, ale już na serio – nie stać mnie na akceptację ekonomicznego wykluczania ludzi młodych. Mam bratanków w wieku typowego wyborcy Pawła Kukiza i nie chcę słyszeć rozmów w stylu: Co jest fajnego w Warszawie? Samolot lecący do Londynu.

Tak, daliśmy się nabrać. Liberalnym przebierańcom. Daliśmy się nabrać człowiekowi, który w swoim sercu, a nie w konstytucji, powinien szukać granic aktywności. Bo społeczna wrażliwość, obywatelska intuicja czy zwykła ludzka przyzwoitość to nie przywilej, tylko codzienny obowiązek prezydenta. W kampanii wyborczej Bronisław Komorowski sprawiał wrażenie faceta, który przyszedł za wcześnie, bo właściwie czeka tylko na finał. Nie wiadomo tylko dokładnie, czy chce być doceniony czy popularny. Czy chce dawać nadzieję wykluczonym czy ordery wybranym? Czy jest arbitrem rzeczywistości czy panem od kotylionów.

Co tu ukrywać: pan Bronisław nie jest wielkim uwodzicielem. Sprawia wrażenie staropolskiego łowczego, co to na chwilę wpadł do stolicy, aby porządzić. Trochę dopalaczami, trochę kapturami, a trochę, choć najczęściej, internetowymi rubrykami satyrycznymi. Wypracował model prezydentury piastującej swój urząd niczym królowa brytyjska. Parada plus koszty. Człowiek, który jeszcze w styczniu miał 60 proc. poparcia, nie zyskiwał tak naprawdę akceptacji społecznej. Po prostu ludzie zapomnieli, gdzie i jaki on jest. Przypomnieli im o tym na szczęście inni kandydaci. Dziś nikt nie ma prawa powiedzieć, że tego typu zarzuty to nieprawda, uproszczenie czy demagogia. Bo ta nieprawda, uproszczenie i demagogia kipi i aktualnie nazywa się 20 proc. poparcia dla Pawła Kukiza. I jest tam też mój głos.

Uważam, że daliśmy aktualnej władzy srogą nauczkę. Znowu coś się w Polsce skleiło. Znowu ktoś coś zrobił razem i to za śmiesznie małe pieniądze. Wystraszyliśmy ich, a przynajmniej jednego. I to tego ciągle ważniejszego. Ruch społeczny Pawła ma impet czołgu i nie wiadomo, gdzie się zatrzyma. Wiemy natomiast, kiedy zatrzymał się prezydent. Dawno.

Panowie ze sztabu, kancelarii i Platformy: dosyć straszenia nas strachem. To polityczne ślepaki. Wypisujecie się z gabinetów władzy na własną prośbę. Nie zadbaliście ani o wielkomiejską klasę średnią, ani o aspirującą do bycia Europejczykami młodzież, ani o artystów. Czujecie swoją samotność? Ona ma na imię Kukiz. On jest autentyczny, chaotyczny i niespójny. Ale jest szczery i żarliwy. Przywrócił na rynku politycznym słowu wiarygodność należyty blask. Na dziś wystarczy. Kocham go jak brata. Jest patriotycznym raptusem, którego nie należy uziemiać biurkiem, biurem czy egzekutywą. Kiedy byłem dyrektorem festiwalu w Jarocinie, w 1993 r., na scenie wystąpił ze swoim zespołem przebrany za Batmana. Za paskiem miał papierosy Sport, a na nogach walonki. I pokazał widzom, co to znaczy dać szoł. Powtórzył to samo w 2015 r.

Czasem martwi mnie ten jego narodowy ton wieszcza rodem ze skinowskiej kapeli. Ale nie od dziś wiemy, że jesteśmy mistrzami we własnej interpretacji takich słów jak ojczyzna, siła czy honor. Interpretacji własnej, która nam się podoba, oraz niewłasnej, która podoba nam się mniej. Kukiz wiedział, że nie zasiądzie w Belwederze, ale wiedział, że powoli zaczyna trafiać do naszych serc. A to jest miejsce nie dla polityka, tylko trybuna ludowego. Nie chciałbym go widzieć dogadującego się z tymi wszystkimi zgranymi postaciami, miotającymi się po Sejmie jak Hofman po Madrycie. Nie chcę go widzieć negocjującego w spirytusowej enklawie czerwonych gęb postkomuny, jaką jest restauracja Lotos. Polityka brudzi ludzi, dlatego nie chcę nazwać Pawła politykiem. To, co się stało 10 maja, to demokracja w najczystszej postaci. Czy w najlepszej, tego nie wiem.

70 proc. wyborców swój głos w tych wyborach podejmuje na podstawie charakteru kandydata, sympatii do niego. Empatii. Programy wyborcze, idee, gospodarka są jak rodzina z prowincji. Nie zwraca się na nie specjalnej uwagi. Oto zarysował się nam nowy podział na my i oni, ale już nie na poziomie happeningowej zadymy czy internetowych memów, tylko realnej siły. Oto dzieci młodych gniewnych, czyli jeszcze młodsi i jeszcze bardziej wkur…eni. Może ich jedynym programem jest wkurzenie, a grupowym spoiwem solidarny szacunek dla punkowego świra, ale to nie przeszkodzi mu być zawiadowcą nowego pokolenia. Tak, tak, panowie politycy – Kukiz i jego poparcie to wasze wyrzuty sumienia. Jeśli je jeszcze macie. To dzięki nim prezydent zszedł na ziemię i zaczął polować. Tym razem na wyborców.

Czytaj także

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną