Oferta na pierwszy rok:

4 zł/tydzień

SUBSKRYBUJ
Osoby czytające wydania polityki

Wiarygodność w czasach niepewności

Wypróbuj za 24,99 zł!

Subskrybuj
Kraj

Radykalny umiar

PiS i antyPiS: dużo pocisków, ani jednej rany. Co w tej sytuacji musi robić opozycja?

Konieczne wydaje się natychmiastowe zawarcie realnego paktu o nieagresji po stronie opozycyjnej, ponieważ eksperyment z rywalizowaniem między sobą okazał się kompletną klapą. Konieczne wydaje się natychmiastowe zawarcie realnego paktu o nieagresji po stronie opozycyjnej, ponieważ eksperyment z rywalizowaniem między sobą okazał się kompletną klapą. Max Skorwider
Pogrążający się w melancholii liberalni komentatorzy resztkami sił próbują znaleźć radę dla opozycji, która przestaje wierzyć w zwycięstwo. Moja rada: szerzej, mości panowie!
Przemysław SzubartowiczRafał Guz/PAP Przemysław Szubartowicz

Pośród rozlicznych wskazówek dla opozycji poczesne miejsce zajmują apele (niżej podpisany sam dał się uwieść tą ponętną fatamorganą) o stworzenie porywającej opowieści o Polsce przyszłości. Kłopot w tym, że taka romantyczna narracja, o ile ktokolwiek rzeczywiście wpadłby na coś odkrywczego, wcale nie musi znaleźć swoich adresatów i zmienić biegu spraw.

Zasadniczy problem polega na tym, że choć antyPiS i PiS teoretycznie tkwią w śmiertelnym zwarciu, to paradoksalnie są to dwa światy, które nieustannie mijają się bez zderzeń. Jak pisał równo sto lat temu poeta Tadeusz Peiper, odpowiadając na wrogie ataki nieprzychylnych polemistów, jest „dużo pocisków, ani jednej rany”. Walka polityczna w gruncie rzeczy przestała być walką. Gdy opozycja krytykuje władzę za brak pieniędzy z KPO, władza przekonuje, że pieniądze wcale nie są nam potrzebne. Gdy pod naciskiem rolników minister odpowiedzialny za ten obszar traci stanowisko, natychmiast dostaje „awans poziomy”, jakby jego przewiny były wirtualne. Relatywizacja wszystkiego pożera krytycyzm obywateli.

***

Jeszcze niedawno wydawało się, że tegoroczne wybory będą wielkim starciem Polski Donalda Tuska (i innych demokratów) z Polską Jarosława Kaczyńskiego (i innych autokratów), a ludzie skupieni wokół proeuropejskich idei zmierzą się z nacjonalistycznymi zamordystami. Tak prosty podział miał gwarantować wiarę w zwycięstwo, nadzieję na przyszłość, miłość między liderami oraz mobilizację wyborców. Zamiast tego na opozycji zapanowała wielka smuta. Sondaże PO nie mogą trwale przebić niezłego, ale niewystarczającego do zwycięstwa pułapu wypracowanego kilka lat temu przez Grzegorza Schetynę, idea wspólnej listy stopiła się chwilowo w ogniu partyjnych kalkulacji, a Szymon Hołownia buduje raczej wizerunek ckliwego pięknoducha niż sprawnego polityka.

Polityka 17.2023 (3411) z dnia 18.04.2023; Ogląd i pogląd; s. 28
Oryginalny tytuł tekstu: "Radykalny umiar"
Reklama