Sean Connery, najsłynniejszy odtwórca Jamesa Bonda, zmarł w wieku 90 lat. Był jedną z najpopularniejszych i najdłużej utrzymujących się na szczycie hollywoodzkich gwiazd. Zdobył Oscara i wiele innych nagród. W 2000 r. królowa Elżbieta II przyznała mu tytuł szlachecki, a miarą jego charyzmy było m.in. to, że nawet jako już bardzo dojrzały mężczyzna wciąż uchodził za symbol seksu. Jego kariera trwała ponad 40 lat. Debiutował w połowie lat 50. w kryminałach klasy B. Ostatni raz wystąpił na dużym ekranie 13 lat temu w „Lidze niezwykłych dżentelmenów”.
Miał plebejskie pochodzenie. Jego ojciec zarabiał jako kierowca ciężarówki, matka była sprzątaczką. Nie lubił się uczyć. Jako 17-latek zaciągnął się do marynarki, a po zwolnieniu z wojska z powodu choroby wrzodowej imał się wielu prac niewiele mających wspólnego z aktorstwem. Układał cegły na budowach, polerował trumny, był ratownikiem. W 1950 r. reprezentował Szkocję w zawodach kulturystycznych i stamtąd trafił do kina.
Czytaj też: Sensacyjne kulisy „Spectre”
Wielkie role Seana Connery′ego
Zanim przyszła pora na Bonda w „Doktorze No”, urodzony w Edynburgu Connery grał głównie w brytyjskich filmach sensacyjnych, próbował również sił jako amant u boku Lany Turner („Inne miejsce”) i śpiewał z akcentem zbliżonym do irlandzkiego („Darby O’Gill and The Little People”). „Doktor No” (1962) uczynił z niego gwiazdę. Prezentował solidną męskość, dziś powiedzielibyśmy, że Bond w jego wykonaniu niebezpiecznie blisko ocierał się o maczyzm.