Kristen Stewart, dziewczyna pracująca. Gwiazda „Zmierzchu” debiutuje w nowej roli

Zyskała sławę dzięki roli w kiczowatym „Zmierzchu”, teraz debiutuje jako reżyserka filmem o traumie i o tym, jak tworzenie boli. Ale Kristen Stewart nigdy nie tańczyła, jak jej grają.

Molestował ją własny rodzic. Uzależniła się od alkoholu i narkotyków. Straciła dziecko. Miała związki z mężczyznami i kobietami. Uratowała ją autobiograficzna twórczość. „Wszystko, co przechowuję w pamięci, wiruje wokół wydarzeń w moim życiu jak woda” – pisze. Czy to mroczna przeszłość, którą przez lata skrzętnie chowała przed światem Kristen Stewart? Utnijmy te spekulacje już w tym miejscu, zanim fałsz wymknie się spod kontroli – kluczowego słowa w życiu Stewart. Przytoczone fakty nie pochodzą z życia 35-letniej aktorki; to historia i wypowiedź Lidii Yuknavitch, autorki „Chronologii wody”, którą Stewart zekranizowała po latach przygotowań jako swój debiut reżyserski.

Film, który od 17 kwietnia można obejrzeć, czy raczej przeżywać – bo to opowieść skupiona na emocjach – to nomen omen czystej wody kino artystyczne. Narracja jest rwana, obraz czasem rozmyty, czasem mocno skupiony na fragmentach ciała bohaterki, Lidii (Imogen Poots), świetnej pływaczki, która marzyła o olimpiadzie. Zresztą jednym z tematów „Chronologii wody” jest ciało właśnie. Wykorzystywane przez innych, używane jako narzędzie do zdobywania laurów, dające przyjemność, męczone narkotykami. Kto śledził uważnie filmografię i czytał pogłębione wywiady ze Stewart, nie będzie zaskoczony jej debiutem. To nie kaprys celebrytki, która chce udowodnić, że jest poważną artystką, tylko jej kolejny, świadomie stawiany krok.

Tańczy do swojej muzyki

Co ujęło ją w książce Yuknavitch?