Anthony Bourdain, kucharz głodny wrażeń. Bycie ikoną popkultury było mu pisane

Choć od jego śmierci minęło osiem lat, niezbyt przykładna kariera szefa kuchni Anthony’ego Bourdaina, bohatera nowego filmu „Tony”, nie przestaje fascynować.

Nie tak miały wyglądać wakacje 19-letniego Tony’ego Bourdaina. Głęboko przekonany o własnym geniuszu młody chłopak oznajmia rodzicom, a także Nancy, koleżance, w której się podkochuje, że dostał stypendium pisarskie i wyjeżdża do Nowego Jorku. Problem w tym, że marzenia o stypendium brutalnie zweryfikowała rzeczywistość – Uniwersytet Nowojorski postawił na innego aspirującego młodzieńca – a pozbawiony perspektyw na przyszłość Tony jest zbyt zadufany w sobie, żeby przyznać się do porażki.

Jedzie więc do Provincetown, turystycznego miasteczka na Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, gdzie w wakacje dorabia Nancy. Lecz tam wszystko idzie fatalnie: okazuje się, że Nancy ma chłopaka, więc Tony postanawia zapić smutki w lokalnej knajpie, wdaje się w bójkę, wreszcie zostaje okradziony. Pomocną dłoń wyciąga do niego Jose, szef restauracji The Flagship – tej, w której Bourdain dzień wcześniej wywołał awanturę – i proponuje mu pracę na zmywaku oraz miejsce do spania. A to dopiero początek długiej i trudnej drogi do kuchennego zawodowstwa: podróży, której rytm wyznaczają początkowo kolejne oparzenia, szramy, upokorzenia.

Scenariusz wchodzącego właśnie do polskich kin „Tony’ego” czerpie inspirację z najsłynniejszej książki Bourdaina „Kitchen Confidential” (w Polsce ukazała się po raz pierwszy pod fatalnym tytułem „Kill Grill. Restauracja od kuchni”, ale nowe wydanie na szczęście wróciło do oryginalnego brzmienia) – tej samej, która na początku XXI w. otworzyła mu szeroko drzwi do sławy i popularności.

Film nie trzyma się jednak kurczowo faktów z jego życiorysu: Jose (bardzo dobrze zagrany przez Antonia Banderasa) i inni pracownicy The Flagship łączą w sobie cechy charakteru różnych ludzi, niektóre zdarzenia zostały dopisane na potrzeby filmowej dramaturgii.