Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty w okazyjnej cenie!

Subskrybuj
Muzyka

Madnessowe granie

Recenzja płyty: Madness, „Can’t Touch Us Now”

materiały prasowe
Solidna porcja pełnego uroku i londyńskiego wdzięku madnessowego grania.

Założona w Londynie grupa Madness właśnie obchodzi 40-lecie. Szczyt popularności osiągnęli w połowie lat 80. XX w., ale nie bacząc na następujące po sobie mody muzyczne, trwali i nagrywali, wierni własnej wizji muzyki rozrywkowej. A ta zawsze obejmowała umiejętne łączenie melodyjnego popu, ska i soulu ze zdarzającym się tu i ówdzie ukłonem w stronę jazzu. Wszystko to okraszone dużą dawką humoru i dystansu do siebie. Taką właśnie muzykę znajdziemy na najnowszej płycie zespołu, „Can’t Touch Us Now”. Jest i kołyszący rytmem reggae „Grand Slam”, jest potencjalnie przebojowy, bardzo brytyjski „Mr. Apples”, jest wreszcie urocze, melodyjne „(Don’t Let Them) Catch You Crying”. Jest też, niestety, kilka tzw. fillerów, czyli „wypełniaczy”, piosenek, które umykają z pamięci zaraz po wysłuchaniu. Szkoda, bo obniżają nieco ocenę całości. Ale „Can’t Touch Us Now” to i tak solidna porcja pełnego uroku i londyńskiego wdzięku madnessowego grania.

Madness, Can’t Touch Us Now, UMC

Ocena: 3,5/6

Polityka 48.2016 (3087) z dnia 22.11.2016; Afisz. Premiery; s. 79
Oryginalny tytuł tekstu: "Madnessowe granie"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Archiwum Polityki

Niepokorni

Historię PRL odmierza kilka dat społecznych protestów przeciw ludowej władzy, zwykle brutalnie lub krwawo tłumionych. W 1956 r. – czerwiec, w 1968 r. – marzec, w 1970 r. – grudzień, w 1976 r. – znów czerwiec... I gdyby nie tamte zdarzenia sprzed 30 lat, nie byłoby pewnie sierpnia 1980 r. i wyjątkowej polskiej drogi do wolności.

Marcin Kołodziejczyk
13.05.2006
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną