Muzyka

Smutek przebojów

Recenzja płyty: Lykke Li, „So Sad So Sexy”

materiały prasowe
Biorąc pod uwagę wokalistów z ambicjami do popowej ligi mistrzów, Lykke Li, urodzona w szwedzkim Ystad, powinna nam być najbliższa geograficznie.

Polska publiczność bardzo ją lubi, jej piosenki docenia też krytyka na całym świecie, ale ambicje dają znać o sobie i czwarty album mieszkającej już za oceanem Szwedki, zatytułowany „So Sad So Sexy” to zupełnie inna stylistyka. Zestaw przygotowany przez amerykański zespół producentów – z laureatem Grammy Jeffem Bhaskerem (prywatnie ojciec syna Lykke Li) – przynosi mocno podbite basem utwory współczesnego R&B, które każą patrzeć na Li jako konkurencję dla Rihanny. Bohaterka oddała sporo oryginalności za potencjalny sukces na amerykańskich listach bestsellerów. Jej piosenki dalej mają niemało uroku, dyskretnie nawiązują momentami do złotej ery popu, do czasów wczesnych nagrań Madonny („Two Nights”), dominantą niezbyt długiego albumu jest jednak ów smutek. Może upozowana melancholia, trochę sexy – jak w tytule – a może przy okazji (jak w „Better Alone”) znak czasów, mniej naiwnych, bardziej samotnych.

Lykke Li, So Sad So Sexy, RCA

Polityka 23.2018 (3163) z dnia 05.06.2018; Afisz. Premiery; s. 81
Oryginalny tytuł tekstu: "Smutek przebojów"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Kultura

Wojewódzki z Matą o „Patointeligencji” i „Patoreakcji”

Mata, autor „Patointeligencji”, który właśnie opublikował nowy utwór z równie mocnym tekstem: – Społeczną rolą artysty czasami jest wystawienie się na strzał. Ja się czuję z tym dobrze, to zamieszanie czemuś służy.

Kuba Wojewódzki
03.04.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną