Recenzja wystawy: „Co z tą abstrakcją?”

Co malarz miał na myśli?
No właśnie, co? Abstrakcja ma za sobą okresy triumfu, ma i czasy względnego zapomnienia. Dziś egzystuje może nie na obrzeżach sztuki, ale na pewno nie w jej centrum.
Tomasz Ciecierski, bez tytułu, 2015 r.
Galeria Guern/materiały prasowe

Tomasz Ciecierski, bez tytułu, 2015 r.

Szanowana i doceniana, ale nie ekscytuje tłumów, jak to drzewiej bywało. Na tytułowe pytanie tym razem odpowiedzi szukają kuratorzy fundacji imienia jednego z najwybitniejszych polskich twórców abstrakcyjnych. W imponujących pomieszczeniach zgromadzono 70 prac współczesnych polskich artystów, wedle demokratycznej zasady: jeden artysta – jeden obraz. Otrzymujemy więc prawdziwą mieszankę firmową, w której wielcy weterani gatunku (Stanisław Fijałkowski, Koji Kamoji, Tomasz Ciecierski) mieszają się z gwiazdami średniego pokolenia (Leon Tarasewicz, Wojciech Leder, Sławomir Marzec) po pokolenie młode, a nawet bardzo młode. Przyjęto przy tym regułę, że w ekspozycji znalazły się wyłącznie prace powstałe w ostatnich dwu latach. Pomimo formalnego bogactwa prowadzącego widza od prac minimalistycznych przez geometryczne po abstrakcję pełną ekspresji, trudno oprzeć się wrażeniu, że wszystko już było, a współczesne próby to wyłącznie doskonalenie i dopieszczanie (fakt, niekiedy najwyższej klasy) dawno wytyczonych szlaków. Widz więc nie powinien oczekiwać zaskoczeń, ale skupić się na śledzeniu rozwiązań formalnych i duchowości tych prac. A także na porównywaniu rozwiązywania podobnych zagadnień malarskich przez różnych twórców, choć tu akurat kuratorzy wystawy się nie popisali, umieszczając najciekawsze asocjacje z dala od siebie.

Co z tą abstrakcją?, Fundacja Stefana Gierowskiego, Warszawa, do 26 sierpnia

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną