Rzeźbiarka z protezą

Recenzja wystawy: „Alina Szapocznikow/Nairy Baghramian”

27 października 2026

Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google, aby częściej widzieć „Politykę” w wynikach wyszukiwania.

Alina Szapocznikow, „Popiersie bez głowy”, 1968 r. The Estate of Alina Szapocznikow/Galerie Loevenbruck, Paris – Hauser&Wirth

Obie artystki łączą odwołania do ludzkiego ciała, ale to trochę za mało, by poczuć, że ich sztuka wchodzi ze sobą w jakikolwiek dyskurs.

W 2026 r. mija setna rocznica urodzin wielkiej polskiej rzeźbiarki Aliny Szapocznikow, ale polscy parlamentarzyści na patrona roku wybrali malarza Józefa Czapskiego (na okoliczność 130. rocznicy jego urodzin). Na szczęście świat sztuki poważnie podszedł do kalendarzowego faktu. Była więc imponująca wystawa dorobku artystki we francuskim Grenoble i bardzo rzetelna w Muzeum Narodowym w Krakowie. Wystawa w Zachęcie to budujący powrót (czy na stałe?) do tego, co powinno być fundamentem wystawienniczym tej placówki – klasyki polskiej i światowej sztuki XX w.

Alina Szapocznikow/Nairy Baghramian, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, do 31 stycznia 2027 r.

Polityka 44.2026 (3588) z dnia 27.10.2026; Afisz. Premiery; s. 75

Oryginalny tytuł tekstu: "Rzeźbiarka z protezą"

Piotr Sarzyński

Z wykształcenia socjolog. W „Polityce” od 1986 r. Zajmuje się problematyką kulturalną, a szczególnie popularyzacją sztuki, architekturą i designem. W latach 1988–96 współautor i prowadzący liczne programy w TVP (m.in. „Studio Otwarte”, „Kawa czy herbata?”). Autor pięciu książek, m.in. „Przewodnika po rynku malarstwa” i „Wrzask w przestrzeni. Dlaczego w Polsce jest tak brzydko”.