Rabat na prenumeratę cyfrową Polityki

kup taniej do 50%

Subskrybuj
Rynek

Ładnie przeszli. Dokąd idą?

Nierealne rządania związkowców

Związkowcy, po udanej czterodniowej akcji protestacyjnej w stolicy, nie chcą jednak skorzystać z zaproszenia do udziału w piątkowych obradach Komisji Trójstronnej. Będą rozmawiać z rządem tylko wtedy, gdy spełni ich żądania.

Cofnie wydłużenie wieku emerytalnego do 67 lat (zebrali w tej sprawie aż 2 mln podpisów). Odwoła wprowadzenie elastycznego czasu pracy, bo ten system uniemożliwia zarabianie dodatkowych pieniędzy za nadgodziny oraz czyni z pracowników niewolników. Podniesie płacę minimalną do poziomu 50 proc. średnich zarobków, ponieważ rośnie za wolno, chociaż dużo szybciej niż ceny. I zlikwiduje umowy śmieciowe. Można by dopisać jeszcze jeden postulat, pod którym także wiele osób chętnie się podpisze – zapewni dobrobyt. Zdaniem związków rząd, nie spełniając ich żądań, daje dowód lekceważenia społeczeństwa. Więc trzeba go odwołać, a także rozwiązać parlament.

Jeszcze szybciej trzeba by go odwołać, gdyby te postulaty spełnił. Dałby bowiem tym dowód kompletnej nieodpowiedzialności za kraj, za publiczne finanse. Rządzenie krajem pod dyktando związków skończyłoby się tak jak w Stoczni Gdańskiej, czekającej na ogłoszenie upadłości przez sąd. To związkowcy sami wybrali tam sobie zagranicznego inwestora, a potem nie pozwolili na restrukturyzację zakładu. Rząd (każdy rząd), w przeciwieństwie do związków, musi zdawać sobie sprawę ze skutków ich żądań. Eksperci liczą, że tym razem spełnienie postulatów związkowców kosztowałoby 150 mld zł. Nie wiem, na ile precyzyjne są te wyliczenia. Przewodniczący Solidarności Piotr Duda wyraził opinię, że „pieniądze nie mogą być żadną przeszkodą”. Pewnie, wystarczy dodrukować. Tylko co dalej? Skutki realizacji nierealnych żądań da się przewidzieć. Wiadomo, że szybkie podnoszenie płacy minimalnej odbije się wzrostem bezrobocia i pracy na czarno. Podobnie jak zakaz umów terminowych, tak chętnie nazywanych śmieciowymi. Skutki spełnienia żądań byłyby odwrotne do oczekiwanych. Co nie znaczy, że jest dobrze i nie ma na co narzekać.

Sprawy, o których mówią związkowcy, rzeczywiście bolą. Narasta poczucie, że ludziom dzieje się gorzej. Że państwo odbiera nabyte prawa pracującym, a nie przygląda się przywilejom przedsiębiorców. Bo przecież oni też je mają. Takie jak ryczałtowa, niska składka na zdrowie, która nie odzwierciedla osiąganych dochodów. Albo jak liniowy 19-proc. PIT. Przywilejami – nadmiernymi – cieszą się też zawodowi związkowcy, strajkujący górnicy, policjanci. W tym kontekście hasła o Polsce solidarnej, której się domagają, stają się niewiarygodne.

Jest się o co spierać. Tylko ochoty do dyskusji, choćby ostrej, ale z argumentami, nie widać. Związkowcy żądają rozwiązania rządu, a rząd o swoim odwołaniu rozmawiać nie zamierza. Przy tak zakreślonym temacie do rozmów Komisja Trójstronna staje się niepotrzebna. A szkoda. Związki pokazały swoją niezależność, samorządność, sprawność organizacyjną. To mogłoby wzmocnić ich siłę negocjacyjną. Gdyby były jakiekolwiek negocjacje.

Polityka 38.2013 (2925) z dnia 17.09.2013; Komentarze; s. 8
Oryginalny tytuł tekstu: "Ładnie przeszli. Dokąd idą?"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Świat

Rosyjscy janusze idą na wojnę. Wygrają ją dla Putina?

Rosjanie odkryli cudowną broń, którą pokonają Ukrainę, a raczej – pardon – zrealizują cele Specjalnej Operacji Wojskowej. Tą bronią są kuźmicze.

Adam Grzeszak
24.11.2022
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną