Społeczeństwo

Riwiera, 1975

Kawiarnia literacka

Zanim jeszcze zostałaś naszą współpasażerką z linii 116, siedziałaś, współpasażerko przyszła, na przystanku plac Wilsona i pytałaś nas o godzinę. Oraz kiedy będzie 116, którym pojedziesz na Stare Miasto. A my odpowiedzieliśmy, że jest dwie po dziesiątej, a autobus będzie za pięć minut.

Zdawkowo, bo obaj jeszcze byliśmy zanurzeni w „Idzie”, w tej „Idzie”, która nam przeszła koło nosa, kiedy ją grano we wszystkich kinach, i dopiero teraz przytrafiła się nam, i wzruszyła nas do kości. Noc była sierpniowa, ciepła i wilgotna, i, przyznajemy, nie chcieliśmy z tobą rozmawiać, chcieliśmy rozmawiać o Idzie i jej ciotce, o kolejnych kadrach. I przeszliśmy na drugą stronę przystanku.

Inglisz? – krzyknęłaś, choć odpowiedzieliśmy już przecież po polsku na pytania o godzinę i o 116, ale byłaś przecież nieco zawiana; odpowiedzieliśmy, że Polacy. – Polacy? – zmierzyłaś nas wątpiącym spojrzeniem. – No, ale chyba tacy nie z Polski? Kiedy okazało się, że jednak z Polski, wyjaśniłaś: – Ja uczyłam się angielskiego, uczyłam. Jak Anglik narodowy mówi tak szybko, to nie rozumiem, ale powoli, to tak. I to samo po francusku. Od razu mówię „lentement”, to znaczy powoli. Byłam we Francji, byłam. W Marsylii, w Lyonie, w Carcassonne... Ach, Carcassonne – zapaliły ci się oczy – byli panowie w Carcassonne? – na co jeden z nas pokręcił przecząco głową, a drugi przytaknął. – Miasto zbudowane w zamku, nasz Kraków z Wawelem się nie umywa! Carcassonne, Marsylia, Cap d’Ail, Cagnes-sur-Mer! Z dyplomatami tam byłam, z corps diplomatique. W Morzu Śródziemnym się kąpałam, ale tylko dwa razy, bo nie umiem pływać. Pojechałam, bo byłam pokojówką u dyplomatów. To nie było tak, że byle kto mógł zostać pokojówką u attaché wojskowego. Nie. A ja zostałam. U pułkownika. Jego ojciec też był pułkownikiem i syn najmłodszy, Stéphane, to jak po polsku Stefan, tylko akcent inny, też mówił, że będzie pułkownikiem, a miał trzynaście lat. Xavier, Christophe i Stéphane. Mówili do mnie „ciociu”, „tante”... I ciągnęłabyś dalej, nasza przyszła współpasażerko, ale 116 właśnie nadjechało i weszliśmy wszyscy troje do środka.

Polityka 40.2014 (2978) z dnia 30.09.2014; Kultura; s. 89
Oryginalny tytuł tekstu: "Riwiera, 1975"
Reklama

Czytaj także

Ludzie i style

Chorwacja – co zobaczyć w drodze nad morze?

Wakacje w Chorwacji kojarzymy przede wszystkim z plażowaniem, kuchnią i zabytkami. Słusznie, ale w głębi kraju czekają na nas prawdziwe skarby natury, które po prostu trzeba zobaczyć!

Prezentacja
21.04.2021