Pralnia fartuchów
Pralnia fartuchów. Jak odbudować zaufanie do lekarzy? „Ziarna trzeba odsiewać od plew”
AGNIESZKA SOWA: Ile pan zarabia, panie doktorze? Kiedyś takie pytanie byłoby nietaktem, dziś nie sposób go nie zadać.
ŁUKASZ RÁKÁSZ: No, nie sposób po doniesieniach medialnych o lekarzach milionerach, choć nadal pozostaje nietaktem. Nawet jeżeli założymy, że przypadek młodego człowieka ze Szpitala Południowego, który – jak się wydaje – dyżurował w kilku miejscach jednocześnie, czy spółki neurochirurgów rozliczającej w NFZ inne zabiegi niż rzeczywiście wykonywano, to czarne owce, jakie mogą się trafić w każdym środowisku, i tak ucierpiała na tym opinia o całej grupie zawodowej. Która zresztą nie jest najlepsza już od lat.
Ludzie bardziej ufają doktorowi Google niż własnemu lekarzowi.
Dodam jeszcze, że niektórzy chodzą do kilku specjalistów jednocześnie, żeby wzajemnie ich weryfikować. Co czasem kończy się trzema różnymi opiniami od trzech różnych specjalistów, a lekarz POZ nie koordynuje tych działań. Nie ma takiego systemu opieki zdrowotnej, który by to wytrzymał finansowo. Nie mówiąc już o skutkach społecznych tak głębokiego braku zaufania.
Do zaufania zaraz wrócimy. Nie odpowiedział pan na pytanie o wysokość zarobków. Zatem: ile i czy jest pan na kontrakcie?
Oczywiście jestem na kontrakcie, jak niemal wszyscy lekarze. Prawie wszyscy pracują jako B2B, business to business, bo po prostu nie opłaca się inaczej. Ale to nie lekarze wymyślili ten system. Co do mnie, nie mam procentu od wykonanych zabiegów, bo nie chciałem takiej formy wynagrodzenia. Według mnie to ona odpowiada za dużą część patologii w ochronie zdrowia, bo wtedy zarówno samym lekarzom, jak i wszystkim pracującym w systemie ochrony zdrowia zależy przede wszystkim na tym, żeby wykonano jak najwięcej procedur.