Koła Gospodyń Walczących
Koła Gospodyń Walczących. Jak kobiety na wsi radzą sobie z przemocą? „Jeśli nie ma siniaków, to są wątpliwości”
JOANNA PODGÓRSKA: – Kursy krav magi dla kobiet na wsi – brzmi jak rewolucja.
ILONA MATYSIAK: – Można powiedzieć, że rewolucja pilotażowa. W 2018 r., gdy rząd PiS zaczął obcinać dotacje na organizacje wspierające kobiety, powstał Fundusz Feministyczny, by wypełnić tę lukę. Z tego, co wiem, jego członkinie nie spodziewały się, że tak duży oddźwięk będzie to miało na wsi. Płynęły wnioski o granty na różne inicjatywy, w tym organizowanie klubów kobiecych, bezpiecznych przestrzeni, gdzie można się spotkać i porozmawiać. Wiele z nich wysyłały koła gospodyń wiejskich. Fundusz oferował też specjalne granty na warsztaty WenDo, czyli treningi asertywności i samoobrony. Ale dla niektórych środowisk WenDo brzmiało trochę dziwnie i obco, dlatego wolały zorganizować kursy krav magi, czyli izraelskiej sztuki walki i samoobrony.
Koła gospodyń wiejskich zgłaszały zapotrzebowanie na sztuki walki?
Tak. To wspaniale, że kobiety na wsi chcą poznawać techniki samoobrony, bo przemoc wobec nich ma, niestety, dużą skalę.
Tak wynika z waszego raportu; pierwszego, który tak szczegółowo zbadał to zjawisko. Zastanawia mnie jego tytuł: „Ale co takiego się wydarzyło?”. Skąd on się wziął?
Nie ja go zaproponowałam, ale Justyna Frydrych z Funduszu Feministycznego, który zresztą był inicjatorem tego badania. To cytat z jednego z wywiadów i świetnie definiuje, o czym ten raport jest. Z jednej strony to przykład reakcji otoczenia, z jakimi spotykają się ofiary przemocy na wsi. A z drugiej – rozpoznania samych kobiet, czy to już przemoc, czy jeszcze nie.
Na wsi mówienie o przemocy wymaga więcej odwagi?
Myślę, że tak; z kilku powodów. Po pierwsze, to kwestia małego środowiska, gdzie wszyscy się znają i dużo o sobie wiedzą.