Czechy: Tomio Okamura walczy z muzułmanami

Obcy: pierwsze starcie
Liderem walki o czystość czeskiego narodu został pół-Japończyk Tomio Okamura. Chce bronić naszych południowych sąsiadów przed Romami i kalifatem.
Tomio Okamura jest liderem partii Świt Bezpośredniej Demokracji (USVIT), która ma w 200-osobowej Izbie Poselskiej 14 posłów.
Sterba Martin/CTK/PAP

Tomio Okamura jest liderem partii Świt Bezpośredniej Demokracji (USVIT), która ma w 200-osobowej Izbie Poselskiej 14 posłów.

Antyislamska demonstracja w Pradze była nieliczna, ale zwróciła uwagę mediów.
Michal Dolezal/CTK/PAP

Antyislamska demonstracja w Pradze była nieliczna, ale zwróciła uwagę mediów.

Nazwisko Okamura jest japońskie, bo też sam Tomio – przedsiębiorca z Moraw i poseł – jest po ojcu pół-Japończykiem. Mocno podkreśla to swoje nieczeskie pochodzenie. Tym mocniej, im częściej musi się bronić przed zarzutami o szerzenie uprzedzeń wobec czeskich Romów, rasizmu i ksenofobii. Okamura odpowiada wtedy krytykom samym swoim nazwiskiem i azjatycką urodą. Przecież ktoś taki jak on nie może być ikoną nienawiści do obcych, prawda? „Ze mnie, pół-Japończyka, media robią rasistę i ksenofoba, choć nigdy w życiu niczego rasistowskiego nie powiedziałem i nigdy nie dzieliłem ludzi na białych, czarnych czy żółtych. Przeciwnie – sam mam z rasizmem negatywne doświadczenia” – napisał na swojej stronie internetowej.

Z pochodzenia zrobił oręż, którym broni narodowej czci Czechów, krytykowanych przez miejscowych intelektualistów za powszechną niechęć wobec Romów. Często i głośno opowiada o dzieciństwie i młodości, które spędził w dalekiej Japonii. Dla przeciętnego mieszkańca Europy Środkowej Nippon to kraj ultranowoczesnych technologii przyszłości, porządku i wyrafinowanej cywilizacji. Tymczasem Okamura wspomina – zapewne częściowo zgodnie z prawdą – powszechny w tamtejszym społeczeństwie rasizm i nieprzychylny stosunek do obcych, głównie do białych Europejczyków czy Amerykanów. Sam padał ofiarą takich emocji. Pogardzano nim jako „mieszańcem”. Okamura oskarża japońskie społeczeństwo o skostniałość i konserwatyzm. „Rozpoczęcie tam biznesu dla człowieka spoza środowiska jest niemożliwe” – pisze.

Na tym tle Czesi – zdaniem Okamury – błyszczą jako otwarta, tolerancyjna społeczność. Dowodem znów ma być on sam. Do Czech przyjechał już jako dorosły człowiek i w ciągu kilku lat zbudował firmę, która nieźle prosperuje, organizując wycieczki po Pradze dla turystów – rzecz jasna – z Japonii.

Ezopowy język 

Demonstrację przeciwko islamizacji Czech Okamura zwołał pod Hradem na 31 stycznia. Jest liderem partii Świt Bezpośredniej Demokracji (USVIT), która ma w 200-osobowej Izbie Poselskiej 14 posłów. Na demonstrację przyszło kilkaset osób. Były transparenty „Stop islamizacji Europy” i protesty przeciwko zalewowi emigrantów z krajów arabskich.

Do manifestowania skłonił ich strach wywołany telewizyjnymi doniesieniami o potwornościach tzw. Państwa Islamskiego oraz krwawa jatka w redakcji paryskiego tygodnika „Charlie Hebdo”. Wszystko to nałożyło się na publiczne debaty o uchodźcach z Syrii, którzy wkrótce mają przyjechać do Czech. Rząd wprawdzie przekonuje, że będzie to kilkanaścioro ciężko poranionych dzieci, ale kto by mu tam wierzył?

Okamura w ostatnich wyborach zdobył prawie 7 proc. głosów, głównie dzięki powszechnej dezorientacji spowodowanej kryzysem tradycyjnych partii oraz dzięki chwytliwym hasłom o bezpośredniej demokracji internetowej. Po wejściu do parlamentu zmienił jednak zainteresowania i od miesięcy jego wypowiedzi koncentrują się właśnie na Romach oraz rzekomym zagrożeniu ze strony islamu.

O Romach pisze sporo na swojej, bardzo prężnie redagowanej, stronie na Facebooku. Jego wpisy stanowią podręcznikowy przykład, jak czescy ekstremiści grają na nosie antyrasistowskiemu establishmentowi. Samo określenie „Romowie” uznają za przykład manipulacji i wrzucają je do worka z napisem „polityczna poprawność”. Słowo „Cygan” jest jednak w języku czeskim od dawna skreślone. Stąd kwieciste opisy: „obywatele, którzy nie są w stanie się przystosować”, „nieprzystosowalni”, „rodziny wykorzystujące szczodry system świadczeń społecznych” itd.

Ten ezopowy język szczególnie dobrze widać w tekście Okamury o tym, jak państwo powinno walczyć z islamizacją. Jak wszyscy, narzeka on na niski przyrost naturalny, który powoduje, że chętnych do pracy trzeba szukać wśród imigrantów. Proponuje system państwowego wsparcia dla młodych małżeństw i rozwiązania wspierające dzietność. Podobnie obiecują inni populiści Europy, tyle że Okamura zaraz potem dodaje: „Trzecie dziecko w rodzinie – tylko pod warunkiem, że rodzice wiedzą, co to praca i że w przeszłości nie byli na bakier z prawem. W ten sposób wesprzemy wielodzietne, porządne rodziny, a unikniemy wspierania tych, które pasożytują”.

Te niewinnie brzmiące zdania to dość skomplikowana kilkupiętrowa aluzja, która trzyma się kupy i jest zrozumiała dzięki temu, że jej autor oraz odbiorcy hołdują rasistowskim stereotypom o Romach. Płodzą oni – w przekonaniu czeskiego mieszczucha – wiele dzieci po to, aby wyłudzać zasiłki socjalne, a potem te pieniądze przepijać, bo to mniejszość złożona z nierobów i złodziei.

Oprócz językowych łamańców partia Okamury sięga też po grafikę. W ubiegłorocznych eurowyborach zaszokowali kraj plakatem, na którym stado białych jak śnieg owieczek kopniakiem wypędza czarną owcę. „Praca dla naszych, nie dla imigrantów. Wsparcie dla rodzin, nie dla nieprzystosowalnych”. To czeski wariant słynnego antyimigracyjnego plakatu populistów ze Szwajcarii, który zrobił ogólnoeuropejską karierę i został przyswojony przez ekstremistów z Włoch, Francji i innych krajów.

Napięcie wokół romskiej mniejszości jest typowe dla Czech. Przełomem w dziejach partii Okamury było jednak... proklamowanie kalifatu w Iraku w połowie ubiegłego roku przez tamtejszych islamistów. Czesi bowiem z jakichś powodów ekstremizmowi islamskiemu poświęcają znacznie więcej uwagi, niż by się można było spodziewać po niemal homogenicznym narodowo, spokojnym państwie w środku Europy. Strach narasta co najmniej od zamachów 11 września 2001 r. Ludzie naprawdę bali się wtedy terrorystów, i to na całym świecie, a Czesi mieli dodatkowy powód do obaw – finansowaną przez Amerykanów rozgłośnię Radia Swoboda, nadającą na terytoria Iraku i Iranu z centrum Pragi.

 

Czytaj także

Ważne w świecie

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną