„El País” doliczył się tu od połowy września 177 dużych protestów społecznych w 12 krajach, w cieniu francuskich manifestacji, które zyskały największy rozgłos z powodu przemocy, podpaleń i rabowanych sklepów. W ostatnią sobotę sięgnięto po nadzwyczajne środki bezpieczeństwa. Protestowało co najmniej 410 tys. osób, incydentów było mniej (zatrzymano tysiąc osób), co nie znaczy, że skanalizowane zostały rewolucyjne nastroje. Podobnie we Włoszech, gdzie przed tygodniem doszło do ekscesów w Mediolanie. Sytuację pogarszał strajk transportowców i blokada autostrad. Teraz w Mediolanie (gdzie witryny sklepów profilaktycznie zabito deskami) porządku pilnowało dodatkowo 500 żołnierzy, a w całym kraju przeprowadzono operację na wzór wojskowy, z użyciem dronów i ciężkich pojazdów. Te doświadczenia się przydadzą, bo największa centrala związkowa CGIL wezwała do strajku generalnego 20 listopada.
We Francji i Włoszech zapalnikiem protestów była zapaść edukacji, galopujące koszty utrzymania i rozczarowanie niespełnionymi obietnicami. W Hiszpanii zaczęło się od czynszów i drożyzny na rynku mieszkaniowym, w tej sprawie od kilku tygodni działa miasteczko namiotowe w sercu Madrytu, fala gniewu doprowadziła do przedterminowych wyborów parlamentarnych, które odbędą się 29 listopada. Na razie w stolicy bezterminowo strajkują nauczyciele, zablokowali też autostradę. Na 11 listopada wyznaczony jest strajk generalny. Identycznie w Portugalii – trwają ustalenia, aby połączyć obie akcje. Tu także głównym tematem był kryzys mieszkaniowy, a stopniowo dochodziła „agenda francuska”. W sobotę policja zlikwidowała miasteczka namiotowe w Lizbonie i Porto, co raczej nie ostudzi nastrojów.