Amerykanie w rozmowach z innymi stałymi członkami Rady rzucili hasło „Ktoś taki jak Orbán”. A potem sami doszli do wniosku: „A dlaczego nie Orbán?”. Gdy spotkało się to z zainteresowaniem Rosjan i Chińczyków, Biały Dom zaczął promować kandydaturę Węgra.
Do finału jednak daleko. 31 grudnia kończy się kadencja obecnego sekretarza generalnego Portugalczyka António Guterresa. Jego następcę wybierze Zgromadzenie Ogólne ONZ, ale jednego kandydata rekomenduje Rada Bezpieczeństwa. W tym 15-osobowym gronie za kandydatem musi paść dziewięć głosów, przy braku sprzeciwu stałych członków Rady, czyli USA, Rosji, Chin, Wielkiej Brytanii i Francji. Przesłuchania zgłoszonych siedmiorga kandydatów już trwają i dotychczas faworytkami wydawały się Rebeca Grynspan, była wiceprezydentka Kostaryki, i Lana Zaki Nusseibeh, dyplomatka ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Obie kandydatury są zgodne z tzw. kluczem geograficznym – po mężczyźnie z Europy nowym szefem ONZ powinien zostać ktoś spoza Starego Kontynentu, najlepiej kobieta.
Kandydatura Orbána, która nie została jeszcze nawet zgłoszona, nie spełniałaby tego warunku, ale Donaldowi Trumpowi w to graj. Od lat twierdzi, że ONZ w obecnym kształcie jest bezużyteczna, a ludziom z jego zaplecza marzy się przejęcie tej organizacji z rąk liberalnego establishmentu. Orbán świetnie by tu pasował. Jako bohater ruchu MAGA i prawicowej międzynarodówki, byłby „generałem, a nie sekretarzem ONZ”, jak twierdzi jeden z rozmówców „Wall Street Journal”.
Oczywiście to nie takie proste. Kilka dni temu szef francuskiego MSZ Jean-Noël Barrot powiedział, że tak ważne stanowisko „nie powinno stać się nagrodą pocieszenia dla polityka, który przegrał wybory i został odrzucony przez własny naród”.