Lider partii Jaszar, były szef Sztabu Generalnego, ma 28 dni na zbudowanie koalicji i przedstawienie jej Knesetowi (plus maksymalnie 14 dni). Decyzja zapadła po konsultacjach z ugrupowaniami, które weszły do parlamentu: Eisenkota poparło 67 deputowanych, a urzędującego premiera Beniamina Netanjahu zaledwie 46 (dotychczasowy koalicjant Zjednoczony Judaizm Tory nie wskazał żadnego kandydata). To ważny polityczny sygnał, chociaż większość rekomendacji nie oznacza jeszcze, że Eisenkot dysponuje gotową koalicją.
Netanjahu nie zamierza łatwo oddać władzy. W sobotę wezwał do utworzenia rządu jedności z partiami, które zalicza do „obozu narodowego”. Według niego jego przeciwnicy chcą stworzyć rząd zależny od „zwolenników terrorystów”, którzy – jak twierdzi – dążą do zniszczenia Izraela i zbudowania państwa palestyńskiego na jego ruinach. To reakcja na poparcie, jakiego Eisenkotowi udzieliły dwie partie arabskie. Eisenkot nazwał to wystąpienie „histerycznym” i zarzucił Netanjahu, że mówi o jedności jedynie w obliczu utraty stanowiska. Wezwał też Likud, by – jeśli rzeczywiście chce szerokiego rządu – zerwał z ekstremistami i przystąpił do koalicji pod wodzą Eisenkota.
Największą przeszkodą dla tego scenariusza może okazać się Awigdor Lieberman, lider partii Nasz Dom Izrael, z ogromną chrapką na fotel premiera. Jak się okazuje, od miesięcy rozmawiał z jedną z partii religijnych, mimo że oficjalnie prowadził kampanię głównie wokół powszechnej służby wojskowej, wbrew interesom ultraortodoksów. Po wyborach mówi o możliwym kompromisie. Może to oznaczać, że Eisenkot zostanie poświęcony w ramach porozumienia między Liebermanem a partiami ultraortodoksyjnymi. Do tego potrzeba jeszcze Szas, drugiej partii religijnej, której sześć mandatów mogłoby zapewnić brakującą większość.