Najpierw zarzucono mu „działalność wywrotową” – za udział w pokojowych demonstracjach, a obecnie za kontakty z zagranicą, głównie w Stanach Zjednoczonych, by zabiegać o nałożenie sankcji na instytucje finansowe – zarówno w Hongkongu, jak i w Pekinie – za prześladowania demokratów. Władze uznają taki lobbing za „działania wrogie” wobec państwa i na nic zdały się argumenty obrońców, że Wong to działacz pokojowy, nieuciekający się do przemocy. We wrześniu ten sam sąd skazał na kary pięciu i siedmiu lat więzienia trzech organizatorów uroczystości upamiętniających masakrę na Placu Tiananmen. W Hongkongu co roku odbywały się takie pokojowe uroczystości ku czci ofiar tej masakry z 1989 r., co Pekin uważa za „podżeganie do działalności wywrotowej”.
Jako wysłannik „Polityki” zapamiętałem noc z 30 czerwca na 1 lipca 1997 r., kiedy perłę brytyjskiej Korony – Hongkong – przekazywano w ręce komunistycznych Chin. Było to wielkie, autentyczne chińskie święto patriotyzmu, ale podszyte strachem. Chińczycy kończyli stulecie podległości tej kolonii – wiek upokorzenia. Jednak bali się, że komuniści z Pekinu z czasem położą twardą łapę na nich samych. Pokojowe przejęcie kolonii miało honorować obietnicę nieżyjącego już chińskiego przywódcy-reformatora Deng Xiaopinga: „Jeden kraj, dwa systemy”.
Tłumaczono to tak, że Hongkong, choć stanowi część komunistycznych Chin i nie prowadzi własnych spraw dyplomatycznych i wojskowych, to jest samorządny i może na 50 lat zachować swoje kapitalistyczne prawa, w tym swobody obywatelskie nieznane w Chińskiej Republice Ludowej. Słowem, mieszkańcy Hongkongu – w ramach Chin – mieli cieszyć się pewnymi swobodami demokratycznymi aż do 2047 r.