Szalone lata 90. Za czym tak tęsknimy? Wywołujemy duchy epoki, ale demonów już nie

Końcówka ubiegłego wieku szybko doczekała się renesansu. Moda, popkultura czy przemysł próbują wykorzystać ten trend. Ale skąd w ogóle wziął się sentyment za tamtymi czasami? I za czym tak naprawdę tęsknimy?

Polityka Pomocnik Historyczny „Piękne iluzje lat 90.”

Dla milenialsów (urodzonych gdzieś między początkiem lat 80. a połową 90.) to nostalgiczna podróż w czasy dzieciństwa spędzanego ze swoją bandą na trzepakach, podwórkach i ławeczkach pod blokiem. Dla zetek (urodzonych mniej więcej między 1995 a 2012 r.) – inspiracja; końcówka starego świata, bez smartfonów i rozszalałego konsumpcjonizmu. Kontrastowe, pachnące Zachodem, szeleszczące kreszem lata 90. przeżywają właśnie drugą młodość. Z sentymentu, tęsknoty, ale i z buntu.

Media społecznościowe zalewają materiały inspirowane wycinkami tamtych czasów i wspominki „weteranów”, czyli często wchodzących już w kryzys wieku średniego milenialsów. Tu nie ma polityki, wiekopomnych wydarzeń, kamieni milowych. Nawet bezrobocie i trudy transformacji są spowite sentymentalną refleksją, że w sumie i tak żyło się lepiej, jakoś bliżej siebie. Wszak relacje budowało się inaczej: wisząc na telefonach przytroczonych do ściany czy krzycząc pod oknem kolegi. Jak w jednym z popularnych stand-upowych kawałków Cezarego Jurkiewicza: „Jak chciałeś, żeby twój kumpel wyszedł na dwór, to trzeba było pogadać o tym z jego matką. »– Przepraszam, czy Kamil dzisiaj wyjdzie pograć w piłkę? – Nie, Kamil dzisiaj nie wyjdzie«. I nie wychodził. Decydowaliśmy o losach Kamila bez jego wiedzy”.

Biała skarpeta

Moda skrzyła się kolorami, patternami, emblematami popularnych sportowych marek. Ale nie tylko Nike czy Adidasa. Z tego czasu pochodzą też choćby słynne Kuboty, które w ostatnich latach stały się elementem instagramowych relacji twórcy Make Life Harder.