Żegnamy przeboje lata? Gatunek niknie, dziś każdy nuci swoją Kalifornię

Rozwój mediów stworzył fenomen przeboju lata, ulepionego z obietnicy słońca, przygody i przyjemności. A przemiany mediów spowodowały, że gatunek ginie na naszych oczach i uszach.

Kiedy zaczynają się wakacje? Dla obserwatora sceny muzycznej ich początek przychodził wtedy, gdy szczyt listy bestsellerów zaczynały okupować letnie przeboje. W tym sensie wakacje mamy od połowy czerwca, gdy jedynkę Oficjalnej Listy Sprzedaży zdobył utwór „California Love”. White 2115, VVSimon, Palar i PMBTZ rapują „Niebo w Kalifornii przypomina twych oczu błękit”, wypełniają tekst opowieściami o imprezach z lejącym się alkoholem, dziewczynami i „robieniem głupot” – z sikaniem do basenu na czele – czyli beztroską w stylu eksportowym. Tam, gdzie zawsze świeci słońce.

Nie ma w tym nic przypadkowego. Od kilku sezonów zza uchylonych szyb samochodów (niestety, często poruszających się z nadmierną prędkością, jak w tekście utworu) latem słychać „Californię”, poprzedni przebój White’a 2115, który przekonuje, że w całej tej Kalifornii chodzi bardziej o stan umysłu niż amerykański stan: „I weź tę pracę odstaw/ Zapalmy papieroska/ Niech butelka nie ma końca/ Ze mną będzie zachód słońca”. Choć inaczej niż kiedyś w wypadku „Chałupy welcome to” czy „Lambady” – nie do każdego te utwory trafiły.

Bez Kalifornii letnie hity wyglądałyby prawdopodobnie zupełnie inaczej. Znane nam dziś letniaki mają trzy historie: amerykańską, europejską i krajową. I ta pierwsza rozpoczęła się w miejscu, które ma ponad 260 słonecznych dni w roku, kalifornijskim Hawthorne. I w opromienionych słońcem początkach lat 60., gdy wybuchło tu surfingowe szaleństwo. Zafascynowany był nim Dennis Wilson z miejscowej grupy The Beach Boys, a jego brat Brian zaczął pisać o surfingu piosenki.

Ta żelazna formuła – słońce, surfing, samochody i dziewczęta – przyniosła zespołowi sławę i pozwoliła konkurować z Beatlesami.