Siódemka dla seniora. Podpowiadamy rządzącym, co trzeba zmienić. To ostatni dzwonek

Smutna prawda o starości w Polsce: rzadko kiedy jest ona godna. Piszemy o tym regularnie od dwóch lat w cyklu „Odchodzić po ludzku”. Teraz, wraz z Puckim Hospicjum pw. św. Ojca Pio, wskazujemy, co należy zmienić, zreformować, na co rządzący powinni zwrócić szczególną uwagę.

Dawid Lasociński/Forum Rodziny opiekujące się osobami niesamodzielnymi często są na granicy wyczerpania psychicznego i fizycznego.

W ramach naszej akcji opublikowaliśmy już kilkadziesiąt artykułów i rozmów pokazujących, jak w praktyce wygląda życie seniorów w Polsce. Do tego dochodzą: podkasty i materiały dodatkowe zamieszczane w specjalnej zakładce na naszej stronie internetowej czy choćby specjalny poradnik dla opiekunów osób starszych, chorych i niesamodzielnych „Bądź blisko”, który przygotowaliśmy wraz z Puckim Hospicjum (można go bezpłatnie pobrać).

Nasi autorzy uczestniczą w konferencjach i debatach dotyczących systemu opieki geriatrycznej oraz problemów osób starszych; wspierają się również wiedzą praktyków, a także opiniami czytelników „Polityki”, którzy – za co jesteśmy ogromnie wdzięczni – dzielą się z nami swoimi doświadczeniami i sugestiami.

Dzięki temu udało nam się stworzyć listę koniecznych zmian, których wdrożenie powinno stać się ważnym zadaniem rządzących. Wszak perspektywy demograficzne nie pozostawiają złudzeń: to już ostatni dzwonek, aby poważnie zająć się sprawami, z którymi prędzej czy później każdy z nas będzie musiał się zmierzyć.

Stąd postulujemy:

1. Nowy standard obsługi seniora na SOR i w szpitalach

Wprowadzenie tzw. szybkiej ścieżki dla pacjentów 80+, a także obowiązkowe szkolenia z komunikacji i specyfiki pacjenta geriatrycznego dla personelu medycznego. To niezwykle istotne, ponieważ w przypadku pacjentów z demencją lub w bardzo zaawansowanym wieku wielogodzinne czekanie na SOR drastycznie pogarsza ich stan, co w efekcie generuje wyższe koszty leczenia powikłań. Także sposób komunikacji personelu medycznego z osobami starszymi często jest wykluczający, odbierający podmiotowość i godność – to musi się wreszcie zmienić.