Uwaga, niedźwiedzie! Człowiek musi się z nimi na nowo ułożyć. Pożałujemy, jeśli znikną

Tragiczny wypadek w Płonnej, gdzie niedźwiedź śmiertelnie poranił kobietę, uruchomił lawinę antyniedźwiedziej propagandy. Uświadomił również, że niedźwiedziom trzeba pozostawić miejsce do życia. Respektować ich prawa, żeby one respektowały nasze. Bo nie jesteśmy sami na świecie, choć niekiedy nam się tak wydaje.

Niedźwiedzie to zwierzęta piękne. Aż dziw bierze, skąd w tak wielkim, muskularnym ciele tyle zwinności, wdzięku, że chciałoby się takiego przytulić jak pluszowego misiaczka. Ale jest też niedźwiedź symbolem potęgi, dumy i odwagi, no i drapieżnikiem, budzącym grozę i respekt. Ursus arctos po prostu. – Niedźwiedzie są wspaniałymi zwierzętami – mówi Paweł Skawiński, były dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego, który niedźwiedzie miał na „parkowym stanie”.

Niedźwiedzie gabaryty

Anna Maziuk w niezwykłej książce „Niedźwiedź szuka domu” pisze, że niedźwiedzie darzymy szacunkiem trochę ze względu na ich gabaryty. „Wreszcie – pisze Maziuk – przypominają nam bezpośrednio nas samych. Kiedy przemieszczają się na dwóch nogach, w pozycji wyprostowanej, posturą przypominają człowieka. Mają chwytne łapy, którymi majstrują przy różnych rzeczach. Tylnymi nogami pozostawiają ślady przypominające odbicie ludzkich stóp”. Lubimy wskazywać te podobieństwa. A tajniki hibernacji, zimowego snu, wciąż nie zostały do końca poznane. Jest więc wokół niedźwiedzi także aura tajemnicy.

Powinniśmy być dumni, że niedźwiedzie żyją w Polsce, że nie wytłukliśmy ich do nogi czy łapy, jak to się zdarzyło z innymi drapieżnikami.

Może i z niedźwiedziami by tak było, gdyby nie objęto ich na czas ochroną gatunkową i wykreślono z listy zwierząt łownych. To był 1952 r. i pierwsze powojenne rozporządzenie ministra leśnictwa. Ochroną ścisłą niedźwiedzie objęto w 2001 r.