Dobrze naprawiony
Dziesiąte życie pacjenta Furmanka. Ta historia jest jak serial medyczny. „Znowu oszukał przeznaczenie”
Gdyby Jan Furmanek z Daleszyc na Kielecczyźnie urodził się pół wieku wcześniej, jego biografia byłaby zwięzła i skończyłaby się cicho, jeszcze przed pięćdziesiątką. A może i szybciej z powodu powikłań olbrzymiej otyłości, niewydolności serca, uwięźniętej przepukliny albo niekontrolowanego przełomu tarczycowego. Jednak pan Jan – rocznik 1959 – miał to szczęście, że wszedł w wiek dojrzały w momencie, gdy medycyna przestała być sztuką powściągliwej obserwacji, a stała się zaawansowanym rzemiosłem naprawczym. Innymi słowy: w wyścigu z chorobami medycyna zaczyna wygrywać, nawet jeśli pacjent nie pomaga.
Patrząc na kartę informacyjną z jego ostatniego wypisu szpitalnego, trudno opanować wrażenie, że czyta się nie tyle historię choroby 67-latka, ile scenariusz kolejnego serialu medycznego. W dodatku takiego, którego twórców można by oskarżyć o przesadę. Trudno bowiem uwierzyć, że wszystkie rozpoznania dotyczą jednego człowieka, który do tego po kolejnych pobytach w szpitalach wraca do domu, by żyć i dalej pracować.
Kalafior i przeciwwskazania
Zaczęło się od otyłości olbrzymiej – przy wzroście 176 cm waga pana Jana w szczytowym momencie dochodziła do 177 kg, co dawało niewyobrażalny wręcz wskaźnik BMI równy 57 (na skali otyłości, najwyższy trzeci stopień zaczyna się od 40). W 2000 r. laparoskopowo wszczepiono panu Janowi regulowaną opaskę żołądkową – taki chirurgiczny knebel na bezmiar apetytu. Był to zaledwie wstęp do trwającej ponad dwie dekady epopei medycznej. Przepukliny (pępkowa, pachwinowe, mosznowa). Refluks. Kamica nerkowa. Choroba tarczycy wymagająca jej usunięcia. Zaburzenia rytmu serca, migotanie przedsionków, implantacja stymulatora. Potem kolejne operacje, wymiana elektrod urządzenia, białaczka, a wreszcie udar mózgu, który we wrześniu 2025 r.