Esbecy na medal

Każdy system totalitarny kocha wybitnych sportowców. Dzięki ich sukcesom można odwrócić uwagę społeczeństwa od codziennych problemów. W przypadku olimpiady w Montrealu w 1976 r. ta zależność była aż nadto widoczna.

Cudo z kija

Łuk tysiące lat służył do polowań, by z czasem stać się bronią. Używano go też do innych celów. Żadna inna tak prosta machina nie miała aż tylu zastosowań.

Salon podwinął rękawy

Tragiczna śmierć Bronisława Geremka symbolicznie zamyka historię najbardziej niezwykłej formacji politycznej 20-lecia: Unii Demokratycznej. Żadnej z wielkich postaci, założycieli UD, a potem Unii Wolności, nie ma już w czynnym życiu politycznym. Czas zrobił swoje. Ale też wyczerpała się pewna formuła obecności polskiej inteligencji w polityce.

Wygnańcy

Ilu warszawiaków w 1944 r. trafiło do obozu przejściowego dla ludności cywilnej w Pruszkowie? Dzięki nowym źródłom można to policzyć dokładnie.

Mówca o psim pysku

Ostrze gilotyny spadło na szyję Maksymiliana Robespierre’a 29 lipca 1794 r. Śmierć Nieprzekupnego, będącego wcieleniem zrewoltowanej Francji i jednocześnie moderatorem wielkiego terroru, dowodziła, jak krucha granica dzieli władzę absolutną od całkowitego upadku.

Złoto na czarno

Złoto zawsze było lekiem na trudne czasy. Również w PRL ten medykament był w powszechnym użyciu, najczęściej w warunkach konspiracyjnych.

Czas dessous

Najpiękniejsze modelki i kosmiczne technologie zaangażowano w wojnę o rynek wart pięć miliardów złotych rocznie. Ale zwycięzców i przegranych trudno będzie wskazać, bo walka idzie o to, co ukryte. O bieliznę noszoną przez Polki i Polaków.

22 lipca i inne rytuały PRL

22 lipca był oficjalnie jednym z najbardziej fetowanych dni w PRL. Święto odeszło wraz z ustrojem, a wraz z nim większość tak charakterystycznych dla tamtej epoki przedmiotów, obyczajów, rytuałów. Niekiedy śmiesznych, strasznych lub dziwacznych.

Czerwona i czarna

Młoda austriacka demokracja przeszła prawdziwą próbę ognia 15 lipca 1927 r., gdy w Wiedniu wzburzony tłum podpalił Pałac Sprawiedliwości, a interweniująca policja zabiła ponad 80 osób.

Aria na koniec epoki

„Wesele Figara”, komedia lekka i zabawna, i jej pełen ambicji autor wpisali się w klimat ostatnich lat monarchii absolutnej francuskich Ludwików.