Zatrzymania w Lotosie i Orlenie, czyli jak dorwać Tuska?
Medialna akcja z zatrzymaniem byłych prezesów spółek paliwowych, poza dość oczywistą potrzebą odciągnięcia społecznej uwagi od sprawy spółki Srebrna, ma inny poważny cel.
Były premier Donald Tusk
European Council/Flickr CC by 2.0

Były premier Donald Tusk

Sąd nie zgodził się na bezwzględny areszt dla byłego prezesa PKN Orlen Jacka K., choć domagała się tego prokuratura. Postanowił, że wystarczy kaucja wysokości 1 mln zł, co dla zainteresowanego jest kwotą raczej symboliczną. Jako prezes Orlenu zarabiał rocznie wiele milionów. To już druga porażka prokuratury, która chwilę wcześniej domagała się aresztu dla byłego prezesa Grupy Lotos Pawła Olechnowicza i też sąd na to nie przystał.

Czytaj też: Narodowe czempiony, kolosy na glinianych nogach

Areszt narzędziem pracy

Dlaczego porażka? Bo w obu przypadkach areszt jest kluczowym narzędziem pracy nad podejrzanym i być może jedynym skutecznym środkiem nacisku. Wbrew pozorom nie chodzi o zgłębienie przestępczej działalności obu podejrzanych. W obu przypadkach sam opis „narażenia spółki na szkody wielkiej wartości”, podawany przez śledczych, świadczy raczej o tym, że chodzi o jakieś stosunkowo drobne sprawy. Być może nie dotyczą one nawet samych głównych bohaterów, ale raczej ich współpracowników, którzy też wpadli w tryby aparatu ścigania. Ale wiadomo: za firmę odpowiada prezes.

W przypadku Olechnowicza i Grupy Lotos chodzi o jakieś opracowanie, które miało zostać zlecone i opłacone przez firmę, choć w rzeczywistości nie zostało wykonane. Starta wielkiej wartości, za którą prezes miał w areszcie czekać na proces, to około 250 tys. zł. A mówimy o firmie, która ma obroty ponad 24 mld zł. Podobnie w przypadku Jacka K. i Orlenu. Chodzi o promocyjną imprezę na Stadionie Narodowym „Verva Street Racing – Dakar” w 2014 r. CBA przekopało się przez dokumentację imprezy i zakwestionowało rozmaite wydatki i rozliczenia. Kiedy wszystko pododawali, to doszli do przekonania, że Orlen na tym stracił ponad 3 mln zł. Zobaczymy, czy to się uda udowodnić.

Nie była więc to akcja w stylu, jaki lubi CBA – z agentami, prowokacjami, podsłuchami itd. Bardziej przypominała kontrolę NIK, która odkrywa w państwowych firmach dużo ciekawsze rzeczy i informuje o nich prokuraturę. Często bez większego z jej strony zainteresowania. Nie ma wówczas kamer, kominiarek i akcji zatrzymania podejrzanych.

Czytaj też: W rok wymieniła się połowa prezesów spółek skarbu państwa

Zniknęło 60 tys. butelek z winem

CBA już w zeszłym roku wysłało do Orlenu księgowych, żeby coś znaleźli. I znaleźli – aż dziw, że tak mało. W tak wielkiej i bogatej firmie z pewnością można było wykopać o wiele więcej. Można było np. zająć się sprawą tajemniczego zaginięcia wina. Kilka miesięcy temu głośno było o tym, że audytorzy w Orlenie ze zdumieniem odkryli, iż koncern paliwowy kupił 76 tys. butelek wina, schował je do magazynu, a kiedy do niego zajrzano, okazało się, że zostało już tylko 16 tys.

I nie było wiadomo, po co je kupiono, czy ktoś je wypił, czy też je sprzedano? Sprawa nie trafiła do kronik kryminalnych ani nie stała się przedmiotem medialnego śledztwa CBA, ale była przedmiotem żartobliwych komentarzy w prasie – o tym, że „dobra zmiana” w Orlenie nie stroni od alkoholu. Niewykluczone, że butelkami zajmie się CBA w przyszłości. Taka jest zwykle logika wydarzeń w spółkach skarbu państwa.

Czytaj też: Czy tworzenie narodowego koncernu paliwowego ma sens

Olechnowicz umiał się dogadać z każdym

Wszystko wskazuje więc na to, że medialna akcja z zatrzymaniem byłych prezesów Lotosu i Orlenu, poza dość oczywistą potrzebą odciągnięcia społecznej uwagi od sprawy spółki Srebrna, ma inny poważny cel. Chodzi o znalezienie haków na Donalda Tuska. Obaj prezesi są potencjalnie atrakcyjnymi rozmówcami. Olechnowicz był aż przez 12 lat prezesem Grupy Lotos – koncernu, który sam tworzył. Pod względem sztuki przetrwania na stanowisku szefa państwowej spółki nie ma sobie równych i zapewne mieć nie będzie. Dziś, gdy czas urzędowania prezesa mierzy się w miesiącach, tuzin lat Olechnowicza wygląda na wieczność. Mianowany za czasów rządów SLD, dotrwał do 2016 r.

Jak tego dokonał? Potrafił układać się z politykami wszystkich opcji, zwłaszcza z Pomorza. Stworzył przekonanie, że tylko on jest gwarantem, iż Gdańsk zachowa wielką i bogatą państwową firmę. I miał rację, bo gdy tylko stracił posadę, zaczął się proces przyłączania Lotosu do Orlenu. Olechnowicz dogadywał się z politykami w Gdańsku i Warszawie, z samorządowcami i kościelnymi hierarchami. Z premierem Jarosławem Kaczyńskim i premierem Donaldem Tuskiem.

Śledczy będą go teraz ciągnąć za język. Nieprzypadkowo wybrali sprawę, która daje im dobry punkt zaczepienia, bo tu nie chodzi o 250 tys. zł, ale o to, że to opracowanie miał ponoć pisać asystent posła Sławomira Nowaka, w owym czasie wpływowego polityka PO, z którym prezes Lotosu musiał się liczyć.

Czytaj też: Orlen zarabia na zakazie handlu

Jacek K. blisko Grasia

Nie inaczej jest z Jackiem K. To niezwykle interesująca postać. Menedżer ze sporym doświadczeniem w prywatnych firmach był bardzo zasiedziały wśród ludzi polityki. To właściwie „sierota po POPiS-ie”. Miał szansę na wysokie stanowisko jeszcze w czasach pierwszego rządu PiS, na które forsował go zaprzyjaźniony premier Kazimierz Marcinkiewicz. Dobre kontakty w środowisku PiS były w jakiejś części zasługą powiązań rodzinnych. Jego siostra Małgorzata Bochenek była ministrem w kancelarii prezydenta Lecha Kaczyńskiego i należała do grona jego najbliższych współpracowników.

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną