Obóz władzy koncertowo położył sprawę TK kosztem czwórki sędziów. Dlaczego sobie to robi?

Takie porażki nie są bezkarne politycznie, bo kumulują się, odkładają w pamięci wyborców i sprawiają, że traci się zaufanie do zdolności politycznych władzy. Sprawa TK powinna być dla rządzących lekcją, punkt po punkcie, jak nie należy przeprowadzać takich operacji.

Wyrok wydany właśnie przez Bogdana Święczkowskiego i jego kolegów z tzw. Trybunału Konstytucyjnego mógł być jeden i taki był: prezydent nie musi przyjmować ślubowania od sędziego TK, ale sędzia musi je złożyć w obecności głowy państwa. Jednak to tylko kropka nad i, formalna podkładka dla Święczkowskiego dla działań, które już podjął, bo i tak nie dopuszcza czwórki sędziów do pracy w Trybunale.

To także pretekst dla prezydenta Nawrockiego, aby ostatecznie nie przyjąć ślubowania od sędziów, skoro ma „uzasadnione wątpliwości” co do legalności ich wyboru, a poza tym już raz ślubowali.

Ewa Siedlecka: Bez trybu i Trybunału

Prowizorka obozu władzy

Cała operacja obozu rządzącego z wyborem sędziów do TK – po wielomiesięcznej zwłoce, kiedy Trybunał traktowano jak instytucję upadłą i bez znaczenia – była nieprzemyślana i nieprzygotowana. Przewidywaliśmy już wiele tygodni temu, jak to się może skończyć, trochę dziwiąc się, że sędziowie z dorobkiem i prestiżem – przy całym zrozumieniu ich szlachetnych intencji – dali się politykom namówić na taką akcję.

Przed podjęciem decyzji należało przeanalizować krok po kroku nie tylko własne działania, ale przede wszystkim możliwe zagrywki Nawrockiego i Święczkowskiego, aby nie dać się zaskoczyć. Widać, że tego nie zrobiono, albo też analizy ludzi z rządu, czyli zapewne głównie z resortu sprawiedliwości, okazały się chybione.

Bogdan Święczkowski

Donald Tusk

Karol Nawrocki

Ministerstwo Sprawiedliwości

Trybunał Konstytucyjny

Waldemar Żurek

Włodzimierz Czarzasty

Mariusz Janicki

Pierwszy zastępca redaktora naczelnego „Polityki”. Kierownik działu politycznego, publicysta. Absolwent polonistyki na UW. W „Polityce” od 1990 r. Współautor kilku książek, m.in. „Baby na świeczniku” (wywiad rzeka z pierwszą rzeczniczką praw obywatelskich Ewą Łętowską), „Brat bez brata. Dokąd prowadzi Polskę Jarosław Kaczyński” (2019), „Cień wielkiego brata. Ideologia i praktyka IV RP” (2007) oraz „Symetryści. Jak się pomaga autokratycznej władzy” (2023). Razem z Wiesławem Władyką, z którym napisał trzy ostatnie książki, parokrotnie był nominowany do nagrody Grand Press w dziedzinie publicystyki.

Rozwiń