Zbrojne auta. Chińskie mototsunami uderza w Europę, karty mają mocniejsze. Czy uratuje nas armia?
Chińska motoinwazja zaczęła się zaledwie kilka lat temu, a w ub. r. auta z Państwa Środka, o wciąż egzotycznie brzmiących nazwach, miały już 6-procentowy udział w rynku samochodowym UE, a w polskim ponad 8-procentowy. Chińczycy nie zdejmują nogi z gazu i w sierpniu tego roku przekroczyli już 11 proc. Ich przemysł motoryzacyjny, zwłaszcza e-samochodowy, intensywnie subsydiowany przez państwo, realizując postawione przez partię cele planu „Made in China 2025”, rozrósł się ponad miarę. Rynek krajowy nie jest w stanie wchłonąć takiej liczby aut, więc trzeba je wyeksportować. Za wszelką cenę, nie licząc się z kosztami, nawet ze stratą. Na świecie są dwa zamożne i chłonne rynki samochodowe: europejski i amerykański. USA postawiły tamę, więc chińska fala ze zdwojoną siłą uderzyła w Europę.
Ta powódź stworzyła egzystencjalne zagrożenie dla unijnego przemysłu motoryzacyjnego. Jeszcze niedawno europejskie koncerny uczyły Chińczyków, jak się robi nowoczesne samochody, lokowały tam własne fabryki i sprzedawały auta, nieźle na tym zarabiając, a dziś sytuacja się odwróciła. Bruksela długo się temu przyglądała, aż wreszcie postanowiła działać. Jesienią 2024 r. po przeprowadzeniu dochodzenia i ustaleniu, że auta elektryczne z Chin są nieuczciwie subsydiowane przez państwo, nałożyła na nie dodatkowe cła wyrównawcze. Eksport bateryjnych aut z Chin zmalał, ale nie aż tak, jak oczekiwano. Chińczycy przełknęli wyższe cła, zredukowali własne marże albo uruchomili montaż e-aut w krajach UE. Tak np. zrobił Leapmotor, początkowo w polskich zakładach Stellantis w Tychach, a potem w Saragossie.
Potęga się sypie
Chińczycy dostrzegli, że Europejczycy wciąż nie są entuzjastami samochodów elektrycznych, za to chętnie kupują auta hybrydowe. Mają one już ok. 40-procentowy udział w rynku.