Dostęp do broni jest w Polsce piekielnie łatwy. Michał O. miał ją legalnie. Dlaczego dostał pozwolenie?
Broń, która leżała obok 24-letniego Michała O., gdy postrzelił go bohaterski policjant, to według fachowców karabinek typu AR-15. Z identycznego modelu produkowanego przez amerykańską firmę Diamondback strzelałem, gdy pracowałem nad tekstem „Zabawy z bronią”. I ujmę to tak: nie wierzcie domorosłym ekspertom, którzy wymądrzają się teraz, jakie to trudne i jaki mocny odrzut ma ta broń. Guzik prawda – AR-15 jest zdumiewająco lekki (z nabojami waży ok. 3 kg), niezwykle poręczny i żadnego wielkiego kopa nie daje. Nawet mnie, kompletnemu laikowi, udało się trafić do tarczy.
Gdybym chciał (a nie chciałem), mógłbym w parę miesięcy wyrobić sobie papiery, kupić taki karabinek (ceny od 4 tys. zł wzwyż) i legalnie trzymać go w domu. Całkiem jak Michał O., który był na pewno lepszym strzelcem ode mnie, bo miał licencję sportową i ćwiczył. Aż pewnego dnia zamordował rodziców i siostrę, a potem z pędzącego samochodu zastrzelił sześć przypadkowych osób i 15 kolejnych ranił.
Jak to jest, że ktoś takiemu człowiekowi dał pozwolenie na broń, ktoś inny ją sprzedał i nikt mu jej w porę nie odebrał? – pytają teraz niemal wszyscy. Odpowiadam: Michał O. spełnił formalne wymogi. Przynajmniej w czasie, gdy starał się o broń, a później nikt już tego nie sprawdzał. I to wystarczyło.
Strzelać każdy może
Gdy we wspomnianym tekście napisałem, że zdobycie broni na sportowej ścieżce to łatwizna, kilku strzelców sportowych się oburzyło, bo przecież wszystko odbywa się tak, jak każe ustawa o broni i amunicji z 21 maja 1999 r.