Tadeusz Różewicz

Nagrodę Specjalną POLITYKI powędrowała w tym roku do wielkiego poety, w podziękowaniu za lekcję przenikliwego patrzenia na rzeczywistość i język, którym ją opisujemy. Za wysokie wymagania stawiane czytelnikom.

Tadeusz Różewicz urodził się w 1921 r. w Radomsku. Jego twórczość to "poezja szoku i bólu. Weszła ona tak głęboko w krwiobieg polskiego myślenia, że jej wpływu nie da się pokazać w pełni, tropiąc prace krytyczne, komentarze i deklaracje wprost. Różewicz jest niemal oczywisty. Jego wiersze muszą pojawiać się w szkolnych podręcznikach i antologiach" - jak pisała w jednym z artykułów w "Polityce" krytyk literacki Anna Nasiłowska.

"Formuła poetycka Różewicza była najbardziej wyrazistą odpowiedzią na wstrząs moralny II wojny światowej. Po Różewiczu pamięć nie jest sprawą deklaracji wprost, świadczy o niej zachwianie estetyki piękna, surowy wers, poetyka stwierdzeń. Toteż wpływ Różewicza na całą polską powojenną poezję trwa, mimo przemian stylu, wejścia dużo młodszych pokoleń, przesunięć tematycznych i oddalenia się w czasie doświadczenia II wojny. To już nie chodzi o wojnę, ale o życie na ziemi spustoszonej przez kolejne kataklizmy, odartej z mitu, na której poczucie bezpieczeństwa zostało trwale zaburzone" - kontynuowała Nasiłowska.

"Różewicz umieścił polską poezję w centrum europejskiej dyskusji o szansach humanizmu".

***

CZYTAJ TAKŻE:

Tadeusz Różewicz: stary Poeta wie więcej
"Poezja Tadeusza Różewicza – to poezja szoku i bólu. Weszła ona tak głęboko w krwiobieg polskiego myślenia, że jej wpływu nie da się pokazać w pełni" - pisała Anna Nasiłowska.

Słowo o mistrzu
Twórczość Różewicza jest tak intensywna i różnoraka, że, jak zauważyła Marta Piwińska w książce „Legenda romantyczna i szydercy”, w pewnym momencie polska krytyka traci kontakt i porozumienie z jego pisarstwem. Analiza prof. Tadeusza Drewnowskiego.

 

POWRÓT: Serwis Paszporty POLITYKI 2010