Paweł Huelle

Urodził się w Gdańsku w 1957 roku. Ukończył Wydział Filologii Polskiej w Uniwersytecie Gdańskim. Tam też pracował jako dziennikarz w Biurze Informacji Prasowej "Solidarności". Wykładał filozofię w Akademii Medycznej.

Jako gdańszczanin z urodzenia, większość swej twórczości poświęca rodzinnemu miastu i sprawom z nim związanym. W latach 80-tych związany był z prasą konspiracyjną. W latach 1994-1999 dyrektor Ośrodka Gdańskiego Telewizji Polskiej.

Jego pierwsze wiersze i opowiadania drukowano w "Twórczości". Rozgłos w kraju i za granicą przyniosła mu debiutancka powieść "Weiser Dawidek" (1987) - uważana za najważniejszy debiut lat 80, przez krytykę określana jako "książka dziesięciolecia", "arcydzieło literatury". W roku 2000 powieść ta została przeniesiona na ekran przez Wojciecha Marczewskiego. Paweł Huelle opublikował również m.in. "Opowiadania na czas przeprowadzki" (1991r.), tom "Pierwsza miłość i inne opowiadania" oraz "Inne historie" - zbiór szkiców i esejów, które ukazywały się w "Gazecie Wyborczej".

Huelle jako pisarz odniósł ogromny sukces, uhonorowany został wieloma prestiżowymi nagrodami. W 1997 roku nominowany był do Literackiej Nagrody NIKE. Na podstawie jego tekstów realizowano także przedstawienia Teatru Telewizji m.in.: "Stół" (2000) oraz "Srebrny deszcz" (2000), a w 2001 Teatr im Osterwy w Lublinie przedstawił na swoich deskach "Kąpielisko ostrów" Pawła Huelle w reżyserii Krzysztofa Babickiego. W roku 2002 ukazała się jego najnowsza książka zatytułowana "Byłem samotny i szczęsliwy".