◊ ◊ ◊ ◊

Dwie składankowe płyty, a zarazem dwie nieodległe od siebie muzyczne planety nu jazzu i chill outu dowodzą, że to, co modne i snobistyczne, nie musi być ani hermetycznie trudne, ani artystycznie namiastkowe. Wystarczy posłuchać Amerykanów, jak Pink Martini czy Wei Chi albo Polaków z zespołu Namaste, by przekonać się, że nowa muzyka klubowa potrafi nieźle łączyć awangardowe ambicje wykonawców z rozrywkowymi potrzebami odbiorców.

Jazz się utanecznia, elektronika przestaje pretensjonalnie nudzić, a cały muzyczny clubbing, nawet ten taneczny, ma coraz mniej wspólnego z dyskoteką. I choć składanki nie cieszą się przesadnym entuzjazmem koneserów, „Klubowe granie, vol. 3” może zadowolić słuchaczy muzycznie wrażliwych, i to niekoniecznie tych, którzy czas wolny spędzają na tańcach.

Klubowe granie, vol. 3, Luna Music