Szczyt G20 w Korei Południowej

Szczyt nieufności
Zamiast wspólnie walczyć ze skutkami kryzysu każdy kraj działa na własną rękę. G20 nie jest w stanie temu zaradzić.

Szczyt G20, zaczynający się w czwartek w Korei Południowej, nie będzie dla wielu polityków miłym spotkaniem. Ostatnie tygodnie to szereg sporów między największymi światowymi gospodarkami, które nawzajem oskarżają się o egoistyczne działania. Co gorsza, walka trwa na wielu frontach, sojusznicy w jednym temacie są równocześnie wrogami w innych kwestiach. Jak w takiej atmosferze liczyć na coś więcej niż puste deklaracje?

Choć nikt ich nie formalnie nie wypowiedział, wojny walutowe już się zaczęły. Wszyscy oskarżają Chińczyków o zbyt powolne umacnianie ich pieniądza renminbi, popularnie zwanego juanem. Równocześnie polityka pieniężna Stanów Zjednoczonych, czyli wlewanie kolejnych 600 mld dolarów na rynek, doprowadza do osłabiania się dolara wobec euro. Cierpią także rynki wschodzące, przede wszystkim Brazylia, która robi, co może, aby zapobiec umacnianiu się reala. Obok strefy euro również Japonia martwi się swoim silnym pieniądzem, utrudniającym jej eksport. Frontów wojen walutowych jest zatem bardzo wiele – i nikt nie chce ustąpić.

Równocześnie trwa wzajemne oskarżanie się o doprowadzenie do nierównowagi w bilansie handlowym i płatniczym. Stany Zjednoczone, jako kraj z olbrzymim deficytem, najchętniej wprowadziłyby ograniczenia nadwyżek. Temu z kolei stanowczo sprzeciwiają się najważniejsi światowi eksporterzy, czyli Niemcy i Chiny, mający w tej kwestii zbieżne interesy. I znów trudno o porozumienie – jak bardzo importerzy mają zwiększyć konkurencyjność własnych gospodarek, a eksporterzy – ją osłabić? Kto i jak bardzo powinien ciąć deficyty, a kto ma nadal publicznymi wydatkami wspierać koniunkturę? Czy to Amerykanie powinni wreszcie ratować swój budżet, nawet kosztem rynku pracy? Czy też Niemcy i ich europejscy partnerzy nie powinni zbyt mocno zaciskać pasa, skoro (na razie) nie grozi im bankructwo?

Nie można oczekiwać, że szczyt G20 da odpowiedź na te pytania. Dobrze byłoby, gdyby udało się zgromadzonym w Korei politykom zrobić kolejny krok w celu uzdrowienia światowego systemu finansowego. Bo i wprowadzanie regulacji na tym polu, mimo początkowego zapału, idzie tym wolniej, im więcej krajów wychodzi z recesji. Na razie udało się zacząć długo oczekiwaną reformę Międzynarodowego Fundusz Walutowego (zwiększenie siły Chin, osłabienie nadreprezentowanej Europy), ale to dopiero pierwszy jej etap.

Bez względu na wyniki szczytu, o G20 w najbliższych miesiącach będziemy słyszeć bardzo wiele. Choćby dlatego, że po spokojnych i skupionych na kwestiach merytorycznych Koreańczykach rotacyjne przewodnictwo obejmie Francja. A Nicolas Sarkozy już zapowiedział, że jego przywództwo będzie oznaczać dyskusje o wszystkim, bez żadnych tematów tabu. Sami Francuzi znają doskonale hiperaktywność swojego prezydenta, reszta świata będzie się miała okazję o niej przekonać. G20 ma być trampoliną do drugiej kadencji Sarkozy’ego – dobrze zatem, aby jak najwięcej udało się uzgodnić jeszcze w Seulu, bo medialny spektakl raczej nie sprzyja potrzebnym reformom.

Czytaj także

Aktualności, komentarze

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną