W II RP też mieliśmy problem z drogami
Znoje na wybojach
Do końca lat 30. żadna z głównych dróg międzymiastowych nie była w całości asfaltowa lub betonowa. Fot. z 1934r.
Poświęcenie drogi im. Marszałka Piłsudskiego w Zakopanem, 1938 r.
Przebudowa drogi Torskie - Delatyn w powiecie horodeńskim województwa stanisławskiego, połowa lat 30.
W „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” z września 1938 r. czytamy: „Polska droga! Ileż to nad nią kropli potu wylano, ile atramentu i farby drukarskiej w walce o jej dobro wypisano, ile było o nią targów. Czy jest jaki wynik dodatni? Zapewne poprawa zaznaczyła się. Możemy przejechać całkiem wygodnie niektóre odcinki np. do Warszawy, lecz ogół szos to jeszcze wielka nędza. Prawdziwie polskie drogi. Tak mimo woli człowiek, trzęsąc się na ohydnych jej wybojach, podskakując, to wpadając w setki dziur, wsłuchany z niepokojem rychło-li trzaśnie resor lub guma »nawali«, rozmyśla nad przyczyną takiego stanu. Rozmyśla nad konserwacją polskich dróg”.
Sieć drogowa za czasów II RP istotnie znajdowała się w opłakanym stanie. Problemem była nie tyle gęstość szlaków komunikacyjnych, ile ich jakość. W połowie lat 30. łączna długość wszystkich dróg wynosiła blisko 340 tys. km, co w zestawieniu z gęstością zaludnienia było wynikiem przeciętnym. Należy jednak pamiętać, że tylko 58 tys. km przypadało na tzw. drogi bite, a więc utwardzone w jakikolwiek sposób. W dodatku, i tu przeważały nawierzchnie prymitywne: żwirowe lub brukowane kocimi łbami. Zaledwie 2,5 tys. km szos zasługiwało na swoją nazwę i zaliczało się do najwyższej kategorii dróg bitych ulepszonych, czyli pokrytych kostką granitową, płytami betonowymi lub asfaltem.
„Tylko drogi z twardą nawierzchnią mogą pretendować do miana arterii komunikacyjnych i mogą być brane pod uwagę przy porównywaniu naszej gęstości sieci z zagranicą – pisał „Ilustrowany Kurier Codzienny”. – Polska stoi pod względem gęstości sieci na jednym z ostatnich miejsc wśród państw europejskich”.
W komentarzach prasowych podkreślano, że fatalny stan dróg przynosi wstyd w oczach zagranicznych gości. „Nie łudźmy się bowiem wedle oficjalnej tezy, że nie propagując turystyki motorowej do Polski za granicą spowodujemy, że turyści motorowi nie będą do nas z zagranicy przyjeżdżali – ostrzegała w 1930 r. „Gazeta Polska”. – Oni będą przyjeżdżali, bo dziś nikt ludziom nie jest w stanie na Zachodzie wytłumaczyć, że może istnieć kraj, który nie ma dróg, kraj reklamujący swą przynależność do grupy narodów cywilizowanych”.
Pod koniec lat 30. jedynie 7 proc. dróg krajowych miało nawierzchnię w pełni przystosowaną do ruchu samochodowego. W Danii współczynnik ten sięgał 100 proc., we Francji – 90 proc., w Niemczech – 70 proc., nawet w Czechosłowacji połowa dróg pokryta była asfaltem. Dysproporcje wciąż się pogłębiały: w przeliczeniu na kilometr istniejących dróg Polska wydawała na konserwację i budowę nowych tras 2,5 tys. zł, Niemcy w przeliczeniu ponad 10 tys. zł, a Czechosłowacja ponad 13 tys. zł.
Kraj Nadwiślański
Dawała o sobie znać spuścizna rozbiorów, uniemożliwiająca spójny rozwój wszystkich regionów. Politycy i publicyści przeciwstawiali wielkopolski dostatek biedzie Kongresówki. Felicjan Sławoj-Składkowski, minister spraw wewnętrzych (a przy tym zapalony automobilista), tak opisał jedną ze swych inspekcji po kraju: „Prowadziłem mozolnie samochód do stacji kolejowej Nałęczowa po straszliwie wyboistej, szerokiej, nieuregulowanej drodze, gdzie w jesienie bryczki i dorożki łamały resory i tonęły w błoci. Niestety, nic nie zmieniło się od czasów rosyjskich. Nie ma nawet porządnych rowów po bokach okropnej drogi. To ciągle dawny »Prywislinskij Kraj«, o który nikt nie dbał – myślałem rozgoryczony. Moskale puścili linię kolejową w bok uzdrowiska, bo nie dostali łapówki, a Polska dotychczas nie pomogła, by choć dojazd porządny zapewnić licznie zjeżdżającym kuracjuszom. A przecież zarząd uzdrowiska i gmina Nałęczów własnymi siłami szosy wybudować nie mogą. Stąd kuracjusze wracając do domów opowiadają o fatalnej drodze jako świadectwie »polskiej gospodarki«”.
Po 1918 r. nowy podział administracyjny nałożony został na zastane struktury państw zaborczych. Sieć drogowa Polski złożona była z trzech odrębnych systemów komunikacyjnych, stworzonych z myślą o nieistniejących już organizmach gospodarczo-politycznych. „Padały głosy, że obecnie każdy niemal powiat jest jak gdyby »odrębnym państwem drogowym« – donosił „Ilustrowany Kurier Codzienny”, relacjonując obrady kongresu inżynierów drogowych. – Wysiłki w zakresie budowy nowych dróg nie są uzgadniane. Nowo zbudowana droga kończy się często na granicy powiatu, co w znacznym stopniu przekreśla jej znaczenie. Musi być wreszcie w Polsce przeprowadzona unifikacja administracji drogowej, gdyż w niektórych terenach kraju wytwarza się wręcz paradoksalna sytuacja, że nieraz w jednym i tym samym województwie mogą istnieć dwa różne systemy administracji drogowej w powiatach”.
Rzut oka na mapę samochodową Polski z końca lat 30. pokazuje, że żadna z głównych dróg międzymiastowych nie była asfaltowana lub betonowana na całej swej długości. Istniały odcinki, na których można było poruszać się nawet 100 km/godz., jednak rozdzielone były one partiami szutrowej nawierzchni, wymuszającymi znacznie wolniejszą jazdę. Średnia prędkość podróży samochodem wynosiła 40 km/godz., a zdarzało się, że warunki drogowe zmuszały do zamiany auta na inny środek lokomocji.
„O 9-tej rano Fordem wyjeżdżamy z Lublina – pisała Maria Dąbrowska o podróży przez Polskę w swoich „Dziennikach”. – Jedziemy zrazu szosą Lublin–Zamość–Lwów. Za Piaskami (ohydne miasteczko) skręcamy w lewo na gorszą szosę. O 12-tej przyjeżdżamy do Hrubieszowa. Tam jemy obiad w małej restauracyjce przy hałaśliwych dźwiękach radia. O 1-szej jedziemy dalej w stronę Gdeczyna. Na kilka kilometrów przed Gdeczynem szosa urywa się, a ponieważ grozi deszcz, więc z obawy przed zagrzęźnięciem zostawiamy auto na szosie, a sami najętą furmanką polnymi drogami jedziemy do Gdeczyna”.
Fatalny stan dróg uwidaczniał się zwłaszcza w kontraście z rzeczywistością Europy Zachodniej. „Był ciepły, pogodny ranek, nie pamiętam dokładnie, którego dnia w lipcu 1939 r. – pisał we wspomnieniach Stanisław Stomma. – Obudziłem się ze snu w wagonie trzeciej klasy pociągu pośpiesznego Berlin–Warszawa–Niegorełoje i podszedłem do okna. Po rocznym pobycie we Francji i po dwutygodniowej wędrówce przez Niemcy widok, który teraz rozpościerał się przed oczami, był zaskakująco nowy i dziwny. Płaska niekończąca się równina, pola pocięte długimi sznurami miedz, ubogie wiejskie domki, a na nich egzotyczne czapy słomianych strzech. Wąskie piaszczyste drogi, na których wiejskie wózki zostawiają za sobą gęste kłęby kurzu. Nigdzie, jak okiem sięgnąć, asfaltowych szos, nigdzie linii wysokiego napięcia, nigdzie samochodów. W pewnej chwili na gościńcu ukazał się oddział żołnierzy, później drugi, trzeci i dalsze. Szli pieszo wśród pyłu, a koniki ciągnęły cekaemy na małych wózkach”.
Plan 10-letni
Prace nad kompleksowym rozwiązaniem, mającym uzdrowić stan dróg w Polsce, podjęto pod koniec 1930 r. Listopadowe wybory zagwarantowały piłsudczykom bezwzględną większość w Sejmie, rząd nie był więc skrępowany żadnymi ograniczeniami w reformowaniu gospodarki. 29 stycznia 1931 r. parlament uchwalił ustawę o Państwowym Funduszu Drogowym, powołanym w celu „dostarczenia środków
...[pełna treść dostępna dla abonentów]
