Norweska inkwizycja kontra ewangelicy. „Fjord” obnaża paraliż dialogu

„Fjord” Cristiana Mungiu to drugie po „Ojczyźnie” Pawlikowskiego poważne dzieło zaprezentowane w konkursie głównym festiwalu. Mądre, poruszające, zmuszające do wyjścia poza strefę komfortu i przyjrzenia się światopoglądowym wojnom z chłodnym dystansem.

Czas na Cannes. Będzie intrygująco. Polski wkład jest wyjątkowo ważny i solidny

79. edycja canneńskiego festiwalu zapowiada się na mocną manifestację niezależnego kina autorskiego. Z oryginalnymi polskimi akcentami, których będzie nadspodziewanie dużo.

Kulturalnie polecamy i ostrzegamy. 10 najciekawszych filmów na MDAG. Rusza święto dokumentu

Miłośnicy kina dokumentalnego szykują się na kinową ucztę z wielu dań. Niezdecydowanym polecamy dziesięć filmów, na które warto zwrócić uwagę podczas festiwalu Millennium Docs Against Gravity.

Perły z Australii, czyli Timeless Film Festival Warsaw

Rusza trzecia edycja festiwalu skupiającego się na klasyce, od filmów powszechnie uważanych za arcydzieła po tytuły nieco dziś zapomniane, a warte odświeżenia.

Co może kino? Berlinale znów dzieli i porusza. Ten festiwal nie potrafi uciec od polityki

76. edycja Berlinale wywołała poruszenie i protesty oficjalnym odcięciem się od polityki. Zajmowała się jednak polityką i nagradzała filmy mówiące o cenie wolności.

Emancypacja i ekstaza. „Testament Ann Lee” odkrywa roztańczoną wizjonerkę

Dlaczego w XXI w. potrzebujemy opowieści o XVIII-wiecznej mistyczce, którą zwolennicy ogłosili żeńskim Chrystusem? Odpowiedź przynosi nietypowy musical „Testament Ann Lee”, o którym opowiadają „Polityce” jego twórczynie.

Berlinale: „Zbawienie”, czyli Smarzowski po turecku. Tak się rodzi przemoc absolutna

W pokazywanym na Berlinale tureckim filmie Emina Alpera udało się podnieść temat ludobójstwa do wymiaru uniwersalnego. To chłodna, precyzyjna przypowieść o tym, jak rodzi się przemoc absolutna — i dlaczego tak łatwo znajduje uzasadnienie w religii, lokalnej tradycji i poczuciu krzywdy.

Jazzowa sensacja Berlinale. Kino wreszcie zrozumiało Billa Evansa. W jego muzyce była rozpacz

„Everybody Digs Bill Evans” to minimalistyczny, poetycki, pełnometrażowy debiut fabularny poświęcony jednemu z najwybitniejszych pianistów jazzowych wszech czasów. Zawieszony między czarno-białym rygorem a malarską wizją uświadamia, dlaczego wciąż warto szukać w sztuce tego, co nieoczywiste i trudne do nazwania.