Mistrzowie miksta

Małżeński tandem Małgorzaty i Marcina Bochenków: ona – przy uchu prezydenta, on – znacząca postać w zarządzie telewizji publicznej. W sumie tworzą jedną z najbardziej wpływowych par współczesnej Polski.

Czyja culpa?

Nareszcie. Czekałem dość długo, czy słowa Lecha Kaczyńskiego, że „czwarta władza jest jednym z olbrzymich problemów demokracji”, wywołają poważną reakcję. I doczekałem się. Jacek Żakowski napisał tekst „Mea culpa” (POLITYKA 20), w którym zajmuje się sprawą wcale nie do śmiechu, czyli marną jakością polskich mediów i fatalnych tego skutków dla demokracji.

Mea culpa

Prezydent ma rację. To moja wina; nie tylko moja, ale moja także. Psuję demokrację. Odbieram Polsce niepowtarzalną szansę, jaką była IV RP. Wszystko przekręcam, zamulam i marnuję. Lecz może coś moglibyśmy naprawić?

Festiwal hipokryzji

W wojnie o media następuje nieoczekiwana zmiana. O ile jeszcze niedawno prawie wszyscy: politycy, dziennikarze, artyści, uważali, że telewizja publiczna (i radio) jest w obecnym kształcie nie do zreformowania, o tyle teraz skłonni są zgodzić się, że najlepiej będzie, jeżeli wszystko zostanie po staremu.

Fico dusi prasę

I co tu poradzić?

Jedynym dziś sensem istnienia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji jest fakt, że trudno ją wykreślić z konstytucji. Ale ten dziwaczny urząd, sparaliżowany wewnętrznym bojkotem, wciąż zatrudnia 150 osób, w tym kilku tzw. ministrów.

Pro PiS czy pro publico bono

Mission possible?

Jest ustawa. Będzie weto. Czeka nas długa kłótnia o media. Dla widza i obywatela jest to kłótnia bez sensu. Ale tuż obok leży temat, który warto poważnie rozważyć.

Cyrk z gwiazdami

Grają, tańczą i śpiewają. W wolnych chwilach reklamują banki i samochody, uświetniają firmowe przyjęcia i konferencje, ciągną sprzedaż kolorowych magazynów i oglądalność programów telewizyjnych. Polska gospodarka oparta na gwiazdach rozwija się w zawrotnym tempie.