Recenzja płyty: Myslovitz, „1.577”

Próba sił
Pod względem radiowego potencjału kilku piosenek mamy najlepszą płytę Myslovitz od dekady.
materiały prasowe

Sytuacja Myslovitz jest trudna jak przy debiucie. Grupa po rozstaniu z Arturem Rojkiem otwiera nowy rozdział i jedno trzeba przyznać: próbuje. Wokalistę bardzo charakterystycznego zamienili na Michała Kowalonka, solidnego, dysponującego ładnym głosem z lekką chrypką, ale w tym wydaniu zbyt poprawnego i mało elektryzującego w interpretacjach tekstów. Do produkcji płyty ściągnęli Marcina Borsa. Współpraca zaowocowała materiałem dość lekkim, piosenkowym, ale znów: wybór Borsa jest też niebezpieczny, bo to człowiek, którego rękę słychać – a wpływa lub wpływał na brzmienie znacznej części konkurencji na krajowej scenie (Hey, Muchy, Pogodno).

Pod względem radiowego potencjału kilku piosenek mamy najlepszą płytę Myslovitz od dekady – „Telefon” i „Wszystkie ważne zawsze rzeczy” to murowane hity. Ale całość „1.577” jest bardziej rozważna niż romantyczna (ja lubiłem u tego zespołu szczyt swobody wykonań sprzed dziesięciu lat) i, jak przy debiucie, każdy będzie musiał zdefiniować swój stosunek do tej grupy od nowa.

 

Myslovitz, 1.577, EMI

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną