Rynek

Jaki Jamał tak, jaki Jamał nie?

Spór o rosyjski gazociąg

Jeśli celem prezydenta Władimira Putina było wprowadzenie polskiego rządu w stan konsternacji graniczącej z paniką, to udało się wyśmienicie.

Wystarczyło krótkie polecenie wydane Gazpromowi, by zabrał się za sprawę budowy gazociągu Jamał II przez Polskę. Premier Tusk i jego ministrowie byli zaskoczeni, bo nikt ich nie uprzedził. W efekcie powstał chaos informacyjny. Każdy prezentował inne zdanie: minister skarbu był sceptyczny i wyjaśniał, że nie potrzebujemy więcej rosyjskiego gazu, a gazociągi budujemy sami; szef MSZ, że propozycja jest ciekawa, ale on się na rurach nie zna; zaś wicepremier i minister gospodarki, że to bardzo korzystny dla Polski projekt.

Wśród rzeszy zaskoczonych był też Mirosław Dobrut, prezes EuRoPol Gazu, polsko-rosyjskiej spółki, do której należy polski odcinek gazociągu Jamał I i która miałaby budować Jamał II. EuRoPol Gaz jest własnością Gazpromu i PGNiG, polski prezes jest tu jednocześnie ambasadorem ministra skarbu. To prezes Dobrut poleciał do Petersburga, gdzie wraz z szefem Gazpromu uroczyście podpisali list intencyjny w sprawie budowy Jamału II. I to było zaskoczeniem, choć według naszych informacji wiadomość o planowanym porozumieniu trafiła do resortu skarbu jeszcze w marcu. Potem zaczęło się tłumaczenie, że list intencyjny nic nie znaczy, że to tak drobna sprawa, że nawet minister skarbu nie musi być o niej informowany. Nawet rada nadzorcza EuRoPol Gazu, w której zasiada prezes PGNiG, o niczym nie wiedziała. W ślad za prezesem Dobrutem ruszył więc do Petersburga wicepremier Piechociński, by dowiedzieć się, o co właściwie chodzi.

Tymczasem chodzi o politykę. Rosjanie wrócili do pomysłu gazowej „pieremyczki”, czyli łącznika, który poprowadzony od granicy polsko-białoruskiej przez wschodnią Polskę trafi na Słowację, co pozwoliłoby ominąć Ukrainę, z którą mają wciąż kłopoty. Polska już raz odrzuciła taki projekt, powołując się na solidarność z Ukrainą. Efektem naszej odmowy była budowa niemiecko-rosyjskiego gazociągu po dnie Bałtyku, który uznaliśmy za godzący w nasze bezpieczeństwo energetyczne. Próbując blokować bałtycką rurę, domagaliśmy się od Rosjan budowy Jamału II przez Polskę, ale tak jak zapisano to w umowie z 1993 r. – jako równoległej nitki prowadzącej do Niemiec.

W sensie ekonomicznym taki Jamał II nie jest dziś Rosjanom potrzebny. Nie ma w UE takiego zapotrzebowania na gaz. Jednak pośpieszne i jednoznaczne odrzucanie ich propozycji byłoby błędem. Zgoda, nie potrzebujemy więcej rosyjskiego gazu, liczymy na łupki i Gazoport. Jednak nasze twarde „nie” utrwali w Europie wizerunek Polski jako nieracjonalnego rusofoba, który nie wie, czego chce: raz domaga się budowy Jamału II, a zaraz potem nie chce. Lepiej usiąść do stołu i powiedzieć Gazpromowi, jaki Jamał tak, a jaki Jamał nie. I lepiej by było dla wizerunku Polski, by zamiast polskiego „nie” zabrzmiało rosyjskie „niet”.

Polityka 15.2013 (2903) z dnia 09.04.2013; Komentarze; s. 7
Oryginalny tytuł tekstu: "Jaki Jamał tak, jaki Jamał nie?"
Więcej na ten temat
Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Klasyki Polityki

Jak dzieci odczuwają i rozumieją ból?

Jeszcze na początku lat 80. uważano, że noworodki w ogóle nie odczuwają bólu! A ponieważ nie potrafią werbalnie wyrazić tego, co czują, nie dbano o ich komfort w szpitalach.

Paweł Walewski
08.08.1998
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną