Przesłanie z Monachium. Rubio dostał dobre noty za styl, ale to za mało. Europa pamięta wrogie gesty i ma plan

Niemiecki kanclerz i francuski prezydent przedstawili już nie wizje, a konkretne plany na odnowienie geopolitycznej pozycji Europy. I nagle wyciągnął do nich rękę amerykański sekretarz stanu. Nikt jednak nie jest pewien, czy to chwilowe odprężenie, czy trwałe odnowienie przymierza.

Kto by się spodziewał, że jeden z najgłośniejszych aplauzów od szczelnie wypełnionej sali w hotelu Bayerischer Hof dostanie przedstawiciel administracji nazwanej kilka dni temu przez organizatorów monachijskiej konferencji bezpieczeństwa „burzycielami porządku”. A jednak – gdy Marco Rubio kończył przemówienie, oklaski były dłuższe i mocniejsze niż po kilku innych przemowach. Nie tylko dlatego, że był pierwszym mówcą sobotniego poranka, ale przede wszystkim z powodu tego, co mówił publiczności. Ta zaś od zeszłorocznego wystąpienia wiceprezydenta J.D. Vance′a miała uzasadnioną obawę o „wiadomość z Waszyngtonu”.

Rubio był jednak posłańcem przybywającym jakby z innej planety. Jeśli Vance przyleciał z Marsa, Rubio wyruszył z Wenus. Mówił innym językiem, przywoływał wspólne dziedzictwo, a nie obecne różnice, unikał ideologicznych generalizacji, nie używał obelg. Amerykę nazwał „dzieckiem Europy”, co do tej pory nie zdarzyło się żadnemu przedstawicielowi administracji Donalda Trumpa.

Wzmocnienie nuklearne

Ale przede wszystkim mówił o szansach wynikających z porozumienia i partnerstwa USA z Europą, która nabiera sił, odpowiedzialności i decyzyjności. Ma to być nowe sojusznicze przymierze, coś na kształt NATO 3.0, o którym kilka dni wcześniej w Brukseli mówił podsekretarz wojny Elbridge Colby, też obecny w Monachium i też zbierający pozytywne „noty za styl”. Rubio oczywiście brał w obronę szefa, którego ostre słowa pod adresem Europy usprawiedliwiał troską o jej los.