Czarnek Ameryki

Nawrocki na polu minowym

Partia Morawieckiego? Pokusa wzrosła, nastroje w PiS też nie są najlepsze

W okolicach Nowogrodzkiej krążą plotki, że były premier bada możliwość stworzenia własnej centroprawicowej partii, która niezależnie od tego, czy w następnych wyborach wygra KO czy PiS, może się stać języczkiem u wagi jako niezbędny koalicjant.

Bułka z masłem? Nie dla każdego

Pod ładną wspólnotową opowieścią zwykle kryje się pragnienie władzy. Na przykład ktoś bardzo chce zostać prezydentem i temu podporządkowuje wszystkie swoje działania. A jak się mu nie udaje zdobyć, to się obraża na cały świat.

Front kohabitacyjny. Koalicja nie dała się wciągnąć w pułapkę Nawrockiego

W pierwszym półroczu Nawrocki zawetował wprawdzie tylko co siódmą ustawę, ale zdziwiłbym się bardzo, gdyby w kolejnym ten odsetek nie uległ zwiększeniu.

Szczęście Czarzastego. Zrobiło się poważnie, gdy nagle z kapelusza wyskoczył nie królik, ale ambasador Rose

Kto pamięta aferę Olina, czyli fałszywe oskarżenia o agenturalną działalność premiera Oleksego, które złamały mu polityczną karierę, ten wie, że zrobiło się poważnie. I wtedy właśnie z kapelusza wyskoczył nie królik, ale ambasador Rose.

Sprawdzian dla Nawrockiego. Podpisze? Jeśli nie, ludzie mu tego nie zapomną

Groźne jest wyrzeczenie się przez prezydenta misji arbitra, widoczne w wielu jego posunięciach, a teraz symbolicznie podsumowane banicją, na jaką skazał muzealny mebel. Tu koniecznie trzeba bić na alarm!

Praxis, miasto technoproroków

Trump zaciągnął u nich ogromny dług. Teraz nadszedł czas zapłaty. Suwerenność Grenlandii lub jakiegokolwiek innego miejsca na Ziemi czy poza nią nie ma dla nich żadnego znaczenia.

Trump i inni narcyzi u władzy. Co z tego, że historia zna takie przypadki?

Ile razy zapętlaliście wywiady z Andrzejem Dudą, żeby sprawdzić, czy on tak na serio? Ile razy, obserwując Karola Nawrockiego, przeliczacie, który to już dzisiaj snus? A jednak większość dała mu władzę.

Tusk kontra Nawrocki. Przed nami długa wizerunkowa wojna pozycyjna

Żaden z nich nie chce, aby niezdecydowana jeszcze część opinii publicznej (czyli ta, która nie uważa premiera za „niemieckiego agenta”, a prezydenta za „niezbyt rozgarniętego alfonsa”) akurat jego uznała za głównego winnego postępującego paraliżu władzy wykonawczej w Polsce.