Andrzej Duda ogłosił skład swojej kancelarii. Kim są jego współpracownicy?
Sadurska, Szczerski, Kwiatkowski, Łopiński, Kolarski, Surówka-Pasek, Ignaczak-Bandych – będą współpracować z zaprzysiężonym wczoraj prezydentem Andrzejem Dudą.
Slawomir Kaminski/Agencja Gazeta

Małgorzata Sadurska
Grażyna Myślińska/Forum

Małgorzata Sadurska

Krzysztof Szczerski
Krystian Dobuszyński/Reporter

Krzysztof Szczerski

Maciej Łopiński
Facebook

Maciej Łopiński

Wojciech Kolarski
Facebook

Wojciech Kolarski

Adam Kwiatkowski
Facebook

Adam Kwiatkowski

Paweł Soloch
Facebook

Paweł Soloch

Nowych ministrów i doradców Andrzej Duda przedstawił opinii publicznej w południe, dzień po uroczystym zaprzysiężeniu na urząd prezydenta RP. „Wybrałem was, bo znamy się od lat. Przez lata obserwowałem waszą pracę z bardzo bliska” mówił prezydent do swoich nowo powołanych współpracowników.

Oto zatem skład jego drużyny:

Małgorzata Sadurska (rocznik 1975) – szefowa Kancelarii Prezydenta

Z wykształcenia prawnik, choć bez aplikacji. W 2004 r. bez powodzenia kandydowała do europarlamentu, od 2005 r. jest posłanką PiS. Znana z bezkompromisowych poglądów, ale znana jest z tego, że nie daje ponieść się emocjom. Działaczka Akcji Katolickiej, ulubienica mediów należących do imperium o. Tadeusza Rydzyka.

Sadurska jest też politycznie związana partyjnymi katolickimi konserwatystami – Andrzejem Jaworskim i Bartoszem Kownackim. Stworzyli Parlamentarny Zespół ds. Przeciwdziałania Ateizacji Polski, ale także Zespół Członków i Sympatyków Ruchu Światło-Życie i Rodzin Katolickich, Zespół Wspierania Dzieła Misyjnego, Zespół na rzecz Katolickiej Nauki Społecznej i wreszcie Zespół na rzecz Ochrony Życia i Rodziny. Uważają, że katolicy są w Polsce dyskryminowani, młodzież deprawowana, dzieci seksualizowane, Kościół atakowany i prześladowany, genderyzm groźny, a legalizacja związków homoseksualnych i adopcja przez nie dzieci to jeden z głównych celów tego rządu. I w przeciwieństwie do wielu innych zespołów parlamentarnych są bardzo aktywni, piszą listy, zajmują stanowiska, organizują konferencje w Sejmie, ale też w swoich okręgach wyborczych. Sadurska w jednej z parafii zorganizowała spotkanie pod hasłem „Gender – od tolerancji do totalitaryzmu”.

W Warszawie pierwszy zauważył ją i docenił Przemysław Gosiewski. Ówczesny wicepremier Gosiewski zaufał trzydziestoletniej posłance na tyle, że zaproponował jej stanowisko sekretarza stanu w KPRM. Wtedy też, w 2007 r., została wysłana na negocjacje z pielęgniarkami, które okupowały Kancelarię, wspierane przez prawie 3 tys. koleżanek w rozbitym przy Alejach Ujazdowskich białym miasteczku.

Adam Kwiatkowski (rocznik 1972) – szef gabinetu

Absolwent Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2011 r. poseł PiS. Zaczynał w samorządzie. W latach 1995–2006 był radnym dzielnicy Praga Południe, a w latach 2006–2011 radnym miasta stołecznego Warszawy.

Andrzej Duda dobrze go poznał, gdy pracował dla Lecha Kaczyńskiego. Kwiatkowski organizował wtedy krajowe podróże i spotkania prezydenta. Z prezydentem Dudą łączy go metryka – obaj mają po 43 lata – i polityczny epizod w Unii Wolności.

W swoim oficjalnym biogramie podaje, że jest jednym z bohaterów filmu i książki „Mgła” – nakręconej i spisanej po Katastrofie Smoleńskiej relacji współpracowników prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Był doradcą premiera Jarosława Kaczyńskiego do spraw funduszy Unii Europejskiej, wiceprezesem Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie (2004–2006), Dyrektorem Departamentu Strategii, Rozwoju Regionalnego i Funduszy Strukturalnych w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Mazowieckiego (2003).

Współpracuje z Akademią Leona Koźmińskiego, gdzie wykłada Przedsiębiorczość Społeczności Lokalnych. Jak pisze o sobie: „z zamiłowania jest narciarzem i podróżnikiem”.

Maciej Łopiński (rocznik 1947) – szef zespołu doradców

Prezesował zarządowi stowarzyszenia Ruch Społeczny im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, powołanym po katastrofie smoleńskiej. Wieloletni przyjaciel prezydenta Kaczyńskiego. Pełnił w jego kancelarii funkcję sekretarza stanu (odpowiadał za politykę medialną), potem szefa gabinetu. W lipcu 2010 r. podał się do dymisji. Został posłem na Sejm w 2011 r., został wówczas wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS oraz wiceprzewodniczącym Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu.

Łopiński studiował filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim, był nauczycielem, później dziennikarzem (publikował w pismach „Głos Wybrzeża”, „Czas” oraz w prasie emigracyjnej). Był aktywnym działaczem opozycji, doradzał „Solidarności”, prowadził pismo „Solidarność – Pismo Regionu Gdańskiego” i pełnił funkcję redaktora naczelnego „Tygodnika Gdańskiego”. Uczestniczył w strajkach w Stoczni Gdańskiej. Na znak protestu, gdy wprowadzono stan wojenny, wystąpił z PZPR.

Właściwie nie muszę nic mówić – stwierdził Andrzej Duda, przyznając, że Łopińskiego nie trzeba nawet przedstawiać.

Krzysztof Szczerski (rocznik 1973) – doradca ds. zagranicznych

Andrzej Duda publicznie nazwał go swoim przyjacielem. Choć podobno „w Krakowie wszyscy się znają”, to oni, krakusi z urodzenia, poznali się w Warszawie. A konkretnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Duda był wiceministrem w resorcie sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, a Szczerski zastępcą minister spraw zagranicznych Anny Fotygi. Łączy ich metryka (Duda – rocznik 1972 – jest od Szczerskiego o niecały rok starszy), Kraków, były wspólny znajomy Zbigniew Ziobro, kariera naukowa na UJ i wreszcie urodzenie w profesorskich krakowskich domach.

Poza działalnością w PiS miał krótki epizod w Koalicji Konserwatywnej Kazimierza Michała Ujazdowskiego, do której przystąpił niedługo po ukończeniu 20 lat.

Kaczyński poznał Szczerskiego na przełomie 2006 i 2005 r. przedstawił mu go ówczesny senator PiS prof. Ryszard Legutko. Szczerski pracował dla profesora już na studiach. Pomagał w Ośrodku Myśli Politycznej w Krakowie, w think tanku, w którym 10 lat temu w radzie programowej zasiadali: Henryk Woźniakowski (dyrektor generalny w URM za czasów Mazowieckiego, współzałożyciel UW i członek komitetu poparcia kandydata na prezydenta Bronisława Komorowskiego), o. Maciej Zięba i właśnie prof. Legutko.

Od początku 1998 r., już jako 25-latek, przez trzy lata był współpracownikiem KPRM – za czasów Jerzego Buzka. Przez rok był także doradcą minister zdrowia Franciszki Cegielskiej. Pomagał harmonizować polskie prawo z porządkiem prawnym UE. W 2009 r. startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Przegrał, a na otarcie łez został doradcą strategicznym PiS w Brukseli. Pierwszy wyborczy sukces przyniosły mu wybory parlamentarne w 2011 r.

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną