Gwiezdne strachy, czyli Halloween w kosmosie. Te zdjęcia są niezwykłe i przerażające
Mgławica MSH 15-52. Ta dłoń wyciągnięta w przestrzeń to ogromna chmura naładowanych cząstek, oddalona od Ziemi o ok. 16 tys. lat świetlnych. Otacza pozostałość po martwej gwieździe. W jej sercu znajduje się pulsar PSR B1509-58, czyli niezwykle szybko wirująca gwiazda neutronowa, która powstała po wybuchu supernowej. Palce upiornej dłoni to ślady silnych pól magnetycznych towarzyszących mgławicy.
Gromada w Perseuszu (Abell 426). To gromada galaktyk oddalona od nas o 230 mln lat świetlnych. Zawiera ponad tysiąc galaktyk, głównie eliptycznych i soczewkowatych, otoczonych obłokiem gazu o temperaturze sięgającej milionów stopni.
Asteroida 2015 TB145. Na obrazie radarowym przypomina trupią czaszkę. Astronomowie przypuszczają, że jest martwą kometą. Odbija tylko kilka procent padającego na nią światła słonecznego. Obraz powstał na podstawie danych radarowych uzyskanych przez nieistniejący już radioteleskop Arecibo w Portoryko.
Słońce. Zdjęcie naszej gwiazdy wykonane w 2014 r. Świecące plamy to gorące obszary związane z jej polem magnetycznym.
Mgławica Czaszka. To mgławica planetarna w gwiazdozbiorze Wieloryba, oddalona od Ziemi o ok. 1600 lat świetlnych. Przypomina czaszkę zwróconą w naszą stronę. Mgławice planetarne powstają, gdy gwiazdy porównywalne ze Słońcem lub większe kończą swoją ewolucję. Znacznie zwiększają wówczas rozmiary i odrzucają zewnętrzne warstwy, tworzące mgławicę. Pozostają po nich jądra zwane białymi karłami. Taki los czeka też nasze Słońce.
Mgławica Głowa Wiedźmy (IC 2118). To mgławica refleksyjna – wielka chmura gazu oświetlana przez pobliską olbrzymią gwiazdę Rigel.
Fomalhaut. Najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Ryby Południowej, oddalona od nas o 25 lat świetlnych. Otaczający ją pierścień przypomina Oko Saurona. To ogromny pas lodowych i pyłowych szczątków. Samą gwiazdę celowo zasłonięto podczas obserwacji, aby uwidocznić znacznie słabszy materiał wokół niej.
Twarz na Marsie. Zdjęcie z lipca 1976 r. ukazuje pozostałość masywu skalnego w marsjańskim regionie Cydonia. NASA zapewnia, że wyraźny zarys ludzkiej twarzy to jedynie osobliwa formacja skalna.
Głowa Ducha. To obszar gwiazdotwórczy w Wielkim Obłoku Magellana, w pobliżu słynnej Mgławicy Tarantula (30 Doradus), ok. 170 tys. lat świetlnych od nas. W świecących obszarach powstają liczne gwiazdy; widoczne są tam gorące skupiska wodoru i tlenu.
Mgławica Czarna Wdowa. To obszar emisyjny i chmura gwiazdotwórcza w gwiazdozbiorze Cyrkla, ok. 10 tys. lat świetlnych od Ziemi. W podczerwieni widać dwa potężne, symetryczne płaty gazu i pyłu, rozchodzące się w przeciwnych kierunkach. Przypominają klepsydrę lub tułów pająka – stąd nazwa. Jej pełną strukturę odkryto w 2005 r.
Pozostałość po supernowej z 1572 r. Wybuch obserwował słynny duński astronom Tycho Brahe. Była to supernowa typu Ia, czyli eksplozja białego karła. Całkowicie zniszczyła gwiazdę, wyrzucając jej szczątki w kosmos. Kolorowe skupiska ukazują materię wyrzuconą podczas wybuchu, a jasnoniebieska zewnętrzna powłoka – rozszerzającą się falę uderzeniową.